Νύχτα, χειμώνας σαρωτικός. Λίγο μόνο
τις κουρτίνες σηκώνεις και κοιτάς. Ανασηκώνονται
άγρια τα μαλλιά σου, η χαρά άξαφνα
ανοίγει διάπλατα τα μαύρα τα μάτια∙
με κείνο που είδε...
Στα μαβιά κρόσσια της οδύνης
Στʹ αγάλματα της αγωνίας
Στις υγρές σιωπές
Υπάρχει ένα πρόσωπο
Τόσο πολύ βγαλμένο από τα δάκρυα…
Η θητεία του καλοκαιριού
Στα πεύκα και στα κύματα
Ένας...
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.Εντάξει