Ετικέτα: VitArt

θαλασσάκι θέλω να σε πιώ κι ας στεγνώσει το στόμα κι ας κατουριέμαι αιώνια τις γύμνιες μας να μοιραστούμε και μέσα μου να μπεις και να χαθώ να μη μείνει...

Στους χειμώνες της ζωής της είχε μάθει να έχει τα μάτια της ανοιχτά, τόσο που να τσούζουν οι ίριδες της. Ήξερε πάντοτε πως για...

Σε μυρίζουν στα μπαλκόνια τα ακατοίκητα, ξεχασμένοι βασιλικοί απότιστοι από πέρσι. Στα άνθη σου φώτα παιχνιδίζουν και αρώματα στήνουνε πλεκτάνες. Πώς μπλέξανε μπαχάρια με ξύλα σε...

Κάπου στα πέρατα του κόσμου, ξεχασμένη από την αγάπη του κόσμου, κοιτάς το παραθύρι σου να δεις ξάστερο ουρανό. Συνοφρυωμένα βλέμματα, απελπισμένα αγγίγματα και υγρασιωμένα...

Στους κόσμους που γκρεμίζονται δίπλα μας, καίγονται τα κάστρα μέσα μας. Η μουντή μας καθημερινότητα, η ρουτίνα, οι κακές ειδήσεις και οι πολλές απαιτήσεις, μας...

οι άνθρωποι γνωρίζουν δυο πενιές/ εκείνη του λυγμού κι εκείνη του παραπόνου/ πεπεισμένοι πως το παράπονο είναι προνόμιο/ το προτιμούν/ ο λυγμός είναι επίπονος/...

Τις μέρες που αδειάζουμε, γεμίζουνε συνήθειες άλλοτε ευχάριστες, άλλοτε αποπνικτικές. Σε ένα καθεστώς τακτικής ρουτίνας ψάχνουμε μηχανισμούς που να μας δίνουν πνοή. Επαναλαμβανόμενη μεν,...

Στο στέρνο της φορά μαργαριτάρια που της είχε αφήσει η γιαγιά της για να τη θυμάται. Ξεχνά στην άκρη του κρεβατιού της διπλωμένο το φουλάρι...

  ««Θέλω να γίνουμε φίλοι. Στο χωριό μου, για να γίνουμε φίλοι πρέπει να πιούμε από το ίδιο ποτήρι και ν’ ακούσουμε το ίδιο...

Τα αμάραντα είναι από αυτά τα λουλούδια που τα είχα στιγματίσει ανεπανόρθωτα. Ήταν για μένα τα λουλούδια του νεκροταφείου και πιο συγκεκριμένα του Άη...