Ψάχνω τη γλώσσα.
Ο άνθρωπος έχει πολλές γλώσσες: τη γλώσσα με την οποία συνομιλεί με τα παιδιά του, και άλλη μια γλώσσα, αυτήν που μιλάει την ώρα του έρωτα.
Υπάρχει ακόμα και η γλώσσα με την οποία μιλάμε στους εαυούς μας, στην οποία κάνουμε εσωτερικούς διαλόγους. Στον δρόμο, στη δουλειά, στα ταξίδια- παντού ηχεί κάτι το διαφορετικό, δεν αλλάζουν μόνο οι λέξεις, αλλά και κάτι άλλο.
Ο άνθρωπος μιλάει με διαφορετικό τρόπο το πρωί και με άλλον το βράδυ. Κι αυτό που συμβαίνει τη νύχτα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους χάνεται εντελώς από την ιστορία.
Έχουμε να κάνουμε μόνο με την ιστορία του ανθρώπου της ημέρας.
*Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου, Σβετλάνα Αλεξίεβιτς
*Μετάφραση: Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου
*Εκδόσεις Πατάκη
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
