what are we living for?

1989 Berlin
Ο Αγιότατος Έρως

 

Γράφει η

Μαρία Κασσιανή Πανούτσου.

Πνιγόμαστε στα ασήμαντα

και τα σημαντικά πληγώνουν.

Μαρία Κασσιανή Πανούτσου

1989 Berlin

 

Μαρία Κασσιανή Πανούτσου

   what are we living for?

 

Το Τζογκλάνι

 

 

αυτό

Κοιτάζω το λεξιλόγιο·
ναι, είμαι και θα είμαι
που ζήτησες.

 

Να αναμετρηθείς μαζί μου.
Κι εγώ σε άφησα, γιατί
κι εγώ το ίδιο θέλησα.

Ήμουν ανεύθυνη τότε,
και λίγο αλήτης και λεχρίτης.
Όμως σε αγάπησα,
κι ό,τι αδιάφορο χάθηκε.

 

Και τώρα ταπεινή εστίν,
πώς να αναμετρηθείς
μαζί μου, με ό,τι έμεινε
απ’ το κουτί της Πανδώρας;
Μια σκέτη ελπίδα
δεν μας φτάνει.

 

Προσδοκία, λοιπόν, λέω,
πως η ζωή ξαναγυρίζει
μόλις επιστρέψει το γέλιο.

 

Άρπαξέ με τότε απ’ τα μαλλιά
και πάμε —
στον ήλιο κατευθείαν,
στο φεγγάρι κατευθείαν,
στη θάλασσα, στους αγρούς,
χαμένοι μέσα στα στάχια.

 

Εκεί ο Διόνυσος, γελώντας,
θα μας ποδοπατήσει
κι εμείς, αναστημένοι

και ευλογημένοι,
πετάμε επιτέλους πάνω
απ’ όλους και απ’ όλα·
κι οι ουρανοί κάτι λιγότερο
από δικό σου χαμόγελο.

 

 

2025 Αθήνα

«Ο αγιότατος έρως και άλλα τινά»

 

 

Papaver rhoeas

Η ερωτική ποίηση, που πραγματεύεται τη φυσική κατάσταση η οποία προκύπτει αθέλητα στους ανθρώπους και τους βγάζει, για λίγο ή για πολύ, από τον δρόμο που έχουν χαράξει, είναι μια πράξη που φέρει όλα τα στοιχεία μιας επανάστασης —μιας προσωπικής επανάστασης, που είναι και η πιο ουσιαστική.

Ο έρωτας, αφορμή για αλλαγή και για συθέμελη αμφισβήτηση του εαυτού μας και των αρχών μας, έρχεται ολόδροσος να μας οδηγήσει σε όχι και τόσο δροσερές και ευχάριστες ψυχικές καταστάσεις.

Η ποίηση, κατ’ εξοχήν ερωτική, ακόμη και όταν αυτό δεν φαίνεται στο πρώτο πλάνο της γραφής, μας ανοίγει ορίζοντες για να έρθουμε πιο κοντά στο «πρόσωπο» του ανθρώπου, το οποίο δεν είναι εύκολο να προσεγγίσουμε με άλλον τρόπο.

Μέσα στην απόλυτη αμφισβήτηση των πάντων, η προσέγγιση και η χρήση του ερωτικού στοιχείου αποκαλύπτει την εσώτερη, καθαρά ιδιωτική μας ταυτότητα.

 

 

«Ο αγιότατος έρως και άλλα τινά»
Σύλληψη, έρευνα, οργάνωση

Μαρία Κασσιανή Πανούτσου

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΤο σπίτι, Μάρα Μπολανάκη
Επόμενο άρθρο|Walter Anderson
Η Μαρία Πανούτσου γεννήθηκε στην Αθήνα και υπηρετεί το θέατρο και την ποίηση από το 1979. Σπούδασε μουσική, χορό, θέατρο, ζωγραφική και φωτογραφία στην Ελλάδα, Αγγλία, Πολωνία. Έχει ταξιδεύσει για σπουδές και για συμμετοχή σε Διεθνή Φεστιβάλ θεάτρου, με το Θέατρο Τομή, στην Αγγλία, Σκωτία, Ρουμανία, Γεωργία, Γερμανία, Γαλλία, Πολωνία, Ιταλία, Κύπρο. Έζησε στην παιδική της ηλικία στο Ιράκ, στην Κύπρο και στο Λίβανο. Ξεκίνησε πολύ μικρή το χορό και το θέατρο και με την πρώτη της σκηνοθετική δουλειά βραβεύτηκε με πέντε βραβεία στο Φεστιβάλ Ιθάκης. Σκηνοθεσίας, καλύτερης παράστασης, καλύτερης παρουσίασης νεοελληνικού έργου, βραβείο γυναικείου ρόλου και έπαινος ανδρικού. Τώρα ζει, εργάζεται και μοιράζεται την ζωή της μεταξύ Αθήνας, Κέας και Λονδίνου. Είναι απόφοιτος του Έκτου Γυμνασίου Θηλαίων. Διπλωματούχος της Σχολής Κλασσικού χορού Ε. Ζουρούδη. Διπλωματούχος της Επαγγελματικής σχολής Θεάτρου Αθηνών Έχει σπουδάσει στο GROTOWSKI LABORATORIUM στο Βρότσλαβ της Πολωνίας. Τελειόφοιτος του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών. Σπούδασε στο Open University of London Humanities - Ανθρωπιστικές σπουδές, και συμπλήρωσε την μελέτη της για την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία με την παρακολούθηση: Αθηναϊκή Δημοκρατία, 5ος αιώνας, στο Open University of London. Παράλληλα με το θέατρο και την τέχνη η Μαρία Πανούτσου έχει εκδώσει 3 ποιητικές συλλογές, «ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ», «SALUADER» και «ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΔΑΚΤΥΛΙΟ ΤΟΥ ΚΡΟΝΟΥ ή ΟΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣΑΝΔΡΑ ΑΠΟ ΤΟ CITY» που έχουν εξαντληθεί και ετοιμάζει την έκδοση της νέας ποιητικής συλλογής με τίτλο «Η ΠΟΛΗ». Μελέτησε Ζωγραφική και Αγιογραφία με τον ζωγράφο Δ. Πάλμα, και Κεραμική με τον γλύπτη Ν. Σκλαβενίτη. Ζωγραφίζει από το 1982 και χρησιμοποιεί ποικίλα υλικά για τον σκοπό αυτόν. Δουλεύει τον πηλό κατασκευάζοντας έργα αποκλειστικά με το χέρι και όχι με τον τροχό. Με την Φωτογραφία και τις αρχές της κινηματογραφικής τέχνης, ασχολήθηκε την περίοδο 1980-90 όπου έγινε δεκτή και στο International Film school of London. Επίσης στο θέατρο παρουσιάζει θεατρικές παραγωγές όταν έχει να πει κάτι που την απασχολεί πολύ. Μελετά το ανέβασμα έργου του Σταμάτη Πολενάκη και του κύπριου ποιητή, Ανδρέα Τιμοθέου… Τελευταία θεατρική δουλειά της, 2015 με την παράσταση «Άσπρο Φως Ιστορίες έρωτα και αναρχίας» στο θέατρο Ειλισσός.