Μικροσκοπικά και άναυδα μέτωπα
Πολλών συμφορών.
Στην ανακεφαλαίωση ενός θέματος
Η πλήξη απ’ την επουσιώδη αδράνεια
Διατηρεί αυτούσια
Τη μηδαμινότητα
Την ταραχή
Αλλά και τη δαπάνη οίκτου
Φιλώντας ουσιαστικά
Το επιτελεστικό αφήγημα του περιβάλλοντος.
Τα σκωπτικά και τα πολυδουλεμένα
Καθόλου ξαφνικά
Αρρωσταίνουν πια
Κι εκτοπίζονται
Τελείως.
Αλλά
Το αιώνιο αλλά.
Ως γνωστόν
Εδώ υπάρχουμε
Πάντα
Κι εδώ
Κι εδώ
Κι εδώ
Σαν διαβήματα
Σαν κρούσεις
Σα ναυάγια
Σαν άλλοι
Σαν ξεφύλλισμα διηγήματος.
Συμπυκνωμένοι χτύποι
Εδώ και πουθενά
Με έμφαση στο ενδιάμεσο
Διάτρητοι αντίλαλοι
Χωρομετρημένοι
Μη εξπρεσιονιστικοί
Είναι όντως η περιοδολόγηση
Που φανερώνει τα κρυφά;
Επιστρέφοντας στο αλλά
Ομολογώ παρατηρήσεις
Απονέκρωση και πικρή λιτότητα
Λογικό
Το άβολο
Αυτοί που περνούν από αλλού
Εξοντώνονται με απαράμιλλη μαγεία.
Έπραξα σωστά
Όταν αποδόμησα
Την αξία που εικονίζεται
Σ’ αυτό που λέμε
Περικλείω;
Σκέψη
Αντί επιλόγου
Και μην ξεχνώντας το αλλά
Το αιώνιο
Κράτησα όση περισσότερη ζεστασιά μπορούσα;
Ανασυγκροτήθηκα στο πέρασμα των σελίδων;
Αλλά απέρριψα
Σίγουρα
Τόσο τη μίμηση και την ανία
Όσο και τη συγκρουσιακή τους διαδοχικότητα.
Αναπολώ εφιαλτικά;
*Εισιτήρια, Μιχάλης Κατσιγιάννης
Ο Μιχάλης Κατσιγιάννης γεννήθηκε το 1997 στην Πάτρα όπου και ζει. Κείμενά του για τη λογοτεχνία (θεωρία και κριτική) και την εκπαίδευση κυκλοφορούν σε διάφορα περιοδικά. Έχει εκδώσει (ως ψηφιακά βιβλία) τις ποιητικές συλλογές «μετα-ελεγείες» (Εξιτήριον, 2025), «βλέμματα» (Εξιτήριον, 2025) και «επ’ αυτού» (Ανεξάρτητες Εκδόσεις Γλαρόλυκοι, 2025) και τη μελέτη «Γιάννης Λειβαδάς: ο επιπλέων λόγος» (Εξιτήριον, 2025). Όλα τα βιβλία του κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο.
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
