Ετικέτα: Ποίηση

Το παράθυρο ανοίχτηκε και πάλι Η σιωπή της νύχτας μού ξαναθύμισε κοιμισμένα πλακόστρωτα και περιβόλια κι αυτή τη μουσική που κάνει τη σιωπή και κλαίει   Δεν ξέρω αν...

Ό, τι αγαπάς βαθιά τη ρίζα του έχει στην καρδιά σου. Ό, τι αγαπάς βαθιά δεν έχει χρόνο. Κι όλα τα ρήματα Ανθίζουνε στον ενεστώτα. Ό, τι αγαπάς...

μαθήματα ζωής χωρίς εσένα   σε άδεια ερημικά πλάνα στα ίδια παγωμένα νερά   έγινα πέτρα και φως προσπαθώντας να ακουμπήσω για λίγο τη μακρινή απουσία σου   ακόμη λείπεις   *Μαθήματα ζωής χωρίς εσένα, Σταύρος Σταυρόπουλος

Πώς μπορείς να ξαναμπείς στο δωμάτιο πού πριν λίγο κράταγες ένα κορμί αγαπημένο; Βγαίνουν απ’ τις γωνίες χέρια και σε καλούνε φωνές ψιθυρίζουν στο σκοτάδι μισόλογα «ναι»,...

Έχουμε πολύ ταξιδέψει το σώμα σου κι εγώ έχουμε φανταστεί όσα ένα σώμα κι ένα εγώ μπορούν να φανταστούν.   Το σώμα μου κι εγώ έχουμε ονειρευτεί το σώμα σου σε στάσεις πού...

Τα πράγματα συγχέονται, τα μέτρα διασαλεύονται, όλες οι λέξεις λιώνουν, χάνονται  σε ένα ποτάμι μελωδίας. Και εγώ αναζητώ τα δεσμά μου στα μάτια σου. Αναζητώ την αιχμαλωσια στη σύγχυση των χρωμάτων στην...

Μείναν μονάχα τα ωραία μας σχέδια και οι χειραψίες των ματιών γλυκύτατης σιωπής υάκινθοι που δεν ανθίσαν     *Σύντομη συνάντηση, Γιώργος Σκουρογιάννης

Θα 'ρθω κοντά σου πάλι. σαν παιδί που το αγαπούν οι γυναίκες.   Είσαι το πλατύ ποτάμι.   Στην ερημιά σου να 'ρχονται το απόγευμα οι βοσκοί να πλένουν τη φωνή...

Εμένα θα μου άρεσε με μια μουσική υπόκρουση –είπες- όπου θα καθορίζεις εσύ τα κενά της σιωπής.       *Μανόλης Αναγνωστάκης

Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας, θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους.   Δεν σου τηλεφωνώ. Σε σωπαίνω. Σε είμαι. Τις νύχτες, όταν αδειάζουν τα πάρκα, μιλώ...