Ετικέτα: Ποίηση

Χώρος μετά από δυνατή βροχή, παράθυρο που τ’ άνοιξα να σου φωνάξω και δεν υπήρχες.     *Σημειώσεις, Τάκης Σινόπουλος

Ποτέ  μου δεν περίμενα ότι θα σε συνήθιζα τόσο πολύ.   Πως θα γυρίζω στο πλευρό Κι αμέσως Θα με παίρνει ο ύπνος.     *Ποτέ μου δεν περίμενα, Χρίστος Λάσκαρης

Ό, τι έχω δικό σου. Μην βλέπεις τα μάτια μου που γεμίζουν χαρά Που τα χέρια μου τρέμουν σαν πουλιά φοβισμένα Που πλέουνε μέσα στο φως τα...

Διψώ. Κι άγγιξες τα υγρά σου χείλη στο ξεραμένο στόμα για να με γλυκάνεις. Πεινώ. Κι άνοιξες τον κόρφο σου τον διπλομπουμπουκιασμένον για να με θηλάσεις. Κρυώνω. Κι έκοψες μια φλούδα ήλιο με το...

Όλα γύρω της τώρα είναι ζεστά μόνο καμιά φορά θυμάται   *Μίλτος Σαχτούρης

Αν δε σε περιγράψω στο βλέμμα μου, πώς να υπάρξεις, Αν δεν εικονίσω την εικόνα σου. Αν δε σε σχηματίσω στα χέρια μου, πώς να υπάρξεις, Αν...

Εγώ θέλω να σε παίρνω τηλέφωνο και να μην ξέρω τι θα σου πω, αλλά να μη με νοιάζει. Εγώ θέλω να μου μιλάς...

Ξετυλίγω την ιστορία μου, και σε κλείνω σπίτι, σε κοιμίζω. Τα φώτα του δρόμου χαμηλά. Μια εφημερίδα πεταμένη δείχνει τη διάθεση της στιγμής.   Μυγδαλιές ανθίζουν απότομα, οι αδελφές σου δακρύζουν. Εσύ...

Όταν κατεβαίνεις μετά τον έρωτα ζυγιάζεσαι, ώρες σε κοιτώ να περνάς μια-μια τις σφαίρες του ορατού και ξέροντας την Κόλαση να ξαναγυρίζεις στη γη. Τα μπλε και τα αεράκια μισοπεθαίνον στα...

Με τα λόγια μου πληγώνω τον ίδιο μου τον εαυτό. Ένα αεράκι είναι αρκετό για να διαβάσω. Σκέψεις που ξεπηδούν απ’ τα κεφάλια, γραμμένες με κεφαλαία κι εγώ, που την κωφάλαλη πάλι...