Ετικέτα: Ποίηση

Ξετυλίγω την ιστορία μου, και σε κλείνω σπίτι, σε κοιμίζω. Τα φώτα του δρόμου χαμηλά. Μια εφημερίδα πεταμένη δείχνει τη διάθεση της στιγμής.   Μυγδαλιές ανθίζουν απότομα, οι αδελφές σου δακρύζουν. Εσύ...

Όταν κατεβαίνεις μετά τον έρωτα ζυγιάζεσαι, ώρες σε κοιτώ να περνάς μια-μια τις σφαίρες του ορατού και ξέροντας την Κόλαση να ξαναγυρίζεις στη γη. Τα μπλε και τα αεράκια μισοπεθαίνον στα...

Με τα λόγια μου πληγώνω τον ίδιο μου τον εαυτό. Ένα αεράκι είναι αρκετό για να διαβάσω. Σκέψεις που ξεπηδούν απ’ τα κεφάλια, γραμμένες με κεφαλαία κι εγώ, που την κωφάλαλη πάλι...

Μου γύρισες την πλάτη και γδύθηκες έτσι όπως γδύνονται όσοι γνωρίζουν την αφή του ροδοπέταλου και πώς τρεμίζουν τα νερά του Αμούρ όταν φυσάει ο αέρας.   Κοίταξέ με,...

Μόνο για σένα μπορώ ν’ αλλάξω και να θυσιάσω μια ολόκληρη ζωή ακόμα κι αν δεν βλέπεις πως η αγάπη υπάρχει ήδη και στο αόρατο γιατί καταλαβαίνω ότι θέλεις να δεις ακόμα και...

Το παράθυρο ανοίχτηκε και πάλι Η σιωπή της νύχτας μού ξαναθύμισε κοιμισμένα πλακόστρωτα και περιβόλια κι αυτή τη μουσική που κάνει τη σιωπή και κλαίει   Δεν ξέρω αν...

Ό, τι αγαπάς βαθιά τη ρίζα του έχει στην καρδιά σου. Ό, τι αγαπάς βαθιά δεν έχει χρόνο. Κι όλα τα ρήματα Ανθίζουνε στον ενεστώτα. Ό, τι αγαπάς...

μαθήματα ζωής χωρίς εσένα   σε άδεια ερημικά πλάνα στα ίδια παγωμένα νερά   έγινα πέτρα και φως προσπαθώντας να ακουμπήσω για λίγο τη μακρινή απουσία σου   ακόμη λείπεις   *Μαθήματα ζωής χωρίς εσένα, Σταύρος Σταυρόπουλος

Πώς μπορείς να ξαναμπείς στο δωμάτιο πού πριν λίγο κράταγες ένα κορμί αγαπημένο; Βγαίνουν απ’ τις γωνίες χέρια και σε καλούνε φωνές ψιθυρίζουν στο σκοτάδι μισόλογα «ναι»,...

Έχουμε πολύ ταξιδέψει το σώμα σου κι εγώ έχουμε φανταστεί όσα ένα σώμα κι ένα εγώ μπορούν να φανταστούν.   Το σώμα μου κι εγώ έχουμε ονειρευτεί το σώμα σου σε στάσεις πού...