Ετικέτα: Ποίηση

Τίποτα δεν αντιστεκόταν, ήλιος μεσημεριού του Αυγούστου φλόγιζε τον πηχτόν αέρα πύρωνε τις στέγες. Στο καφενείο πίναμε γκαζόζες κι οι σκοτούρες μας βουίζανε σα ζαλισμένες μύγες. Ως τη στιγμή που...

Δεν ξέρεις πως τιμωρεί το χέρι μου γιατί σ’ αγαπώ και φυλάγομαι από τη δύναμή μου.       *Μιχάλης Γκανάς

Έμαθα: Πως να μεγαλώνεις, δεν σημαίνει μονάχα να «κλείνεις» χρόνια.   Πως η σιωπή, είναι η καλύτερη απάντηση όταν ακούς ανοησίες.   Πως να δουλεύεις, δεν σημαίνει μονάχα να κερδίζεις χρήματα.   Πως οι...

Δεν κοιταχτήκαμε τα μάτια μας στο ίδιο όνειρο ήταν ανοιχτά συναντηθήκαμε.   *Φιλί, Αργύρης Χιόνης (Απόπειρες φωτός, 1966)

Δεν ξέρω πότε σκριβώς γνωριστήκαμε Δεν ξέρω σε ποιο όνειρο σκοτώσαμε τις νύχτες Δεν ξέρω αν ποτέ ζήσαμε το ψέμα μας σε δωμάτια με κόκκινο κύμα Δεν θυμάμαι καν ποια στιγμή αγαπηθήκαμε Απόψε όμως θα κοιμηθεί πάνω στα μαλλιά μου     *Απόψε,...

Ι. Τὸ σῶμα -λέει- στὴ γενική: τοῦ σώματος καὶ γενικὰ τὸ σῶμα ἄλλη λέξη πυκνότερη δὲν ἔχω παίρνω τὴ νάϋλον σακούλα μπαίνω στὰ λαϊκὰ ἑστιατόρια μαζεύω ψαροκόκαλα γιὰ τὶς ἄγριες γάτες τῆς...

Ερωτεύσου πολλές φορές τον ίδιο άνθρωπο. Να λες το σ’ αγαπώ όταν δεν σε χωρά ο τόπος. Μην φοβάσαι. Μην μετανιώνεις. Κι όταν λυπάσαι, δεν πειράζει. Όταν σκοτεινιάζεις,...

Χώρος μετά από δυνατή βροχή, παράθυρο που τ’ άνοιξα να σου φωνάξω και δεν υπήρχες.     *Σημειώσεις, Τάκης Σινόπουλος

Ό, τι έχω δικό σου. Μην βλέπεις τα μάτια μου που γεμίζουν χαρά Που τα χέρια μου τρέμουν σαν πουλιά φοβισμένα Που πλέουνε μέσα στο φως τα...

Διψώ. Κι άγγιξες τα υγρά σου χείλη στο ξεραμένο στόμα για να με γλυκάνεις. Πεινώ. Κι άνοιξες τον κόρφο σου τον διπλομπουμπουκιασμένον για να με θηλάσεις. Κρυώνω. Κι έκοψες μια φλούδα ήλιο με το...