Δεν μπορείς να ζήσουμε όπου αγαπώ,
γι’ αυτό έχω βάλει τα κλάμματα.
Θέλω ένα σπίτι εκεί,
και θες εσύ ένα παγκάκι.
Και τι να την κάνω τη θέα,
αν είμαι μόνιμα στο δρόμο;
Πίνω νερό από το ποτήρι που έσπασες,
και μετράω τις μέρες που έζησα.
Κι είναι ντροπή, να σκέφτομαι ακόμα το γλυκό σου πρόσωπο.
Είναι λάθος να ξέρω ποιος είσαι και να μη στο πω.
Να σε βλέπω το βράδυ στο μαγαζί,
και να μοιάζουμε ξένοι στους ξένους.
Πόσο κοντά είσαι,
ποτέ δε σκέφτηκα.
Μονάχα όταν μου γύρναγες την πλάτη
που έπρεπε άθηχτη να μένω και αλώβητη
-εν τέλει να μην είμαι ερωτευμένη,
όταν μου γύρναγες την πλάτη.

Και ξέρω, ότι μέτρησες τα δευτερόλεπτα
όταν με πήρες αγκαλιά• εγώ ηρέμισα,
όμως εσύ είχες στο σακάκι “πίσω κείμενο”,
ίσως στο τέλος να το έκαιγες κι αυτό.

Σου γράφω τώρα ποίηματα,
τους δίνω τίτλους που αρχίζουνε με “α” στερητικό.
Πόσο κοντά είσαι,
ποτέ δεν σκέφτηκα.
Το ήξερα. Κάθε φορά,
που σε κοιτούσα απ’ την απέναντι γωνία.


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροAll i ask |D.H. Lawrence
Επόμενο άρθρο“Θάλασσα γένους θηλυκού” |Ομαδική Έκθεση στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.