Αρχική Δημιουργοί Δημοσιεύσεις από Αλεξία Κατσαβού

Αλεξία Κατσαβού

3429 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ 0 ΣΧΟΛΙΑ
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.

Από αμηχανία, Σοφία Σταθάκη

Στρίβω το δαχτυλίδι μου απο αμηχανία, γνωρίζω την πορεία και την αγνοώ. Σε κοίταξα ώσπου ν' ανοίξω τα μάτια μου. Μετά μου πήραν την ψυχή, σχεδόν τη στρίμωξα σε μια υπογραφή...

H Aπουσία, Αργύρης Χιόνης

Τη λέξη Απουσία την άκουσα, για πρώτη φορά, στο σχολείο. Ο δάσκαλος έπαιρνε απουσίες, ο απουσιολόγος έπαιρνε απουσίες… Γιατί τις παίρνανε, που τις πηγαίνανε...
pedro_salinas

Μνήμη στα χέρια, Pedro Salinas

Σήμερα είναι τα χέρια μνήμη. Η ψυχή δεν θυμάται, πονάει απ' την τόση ανάμνηση. Αλλά στα χέρια μένει η ενθύμηση εκείνου που κράτησαν. Ενθύμιο μιας πέτρας που βρέθηκε δίπλα...
napolewn_lapathiotis

Ἐρωτικό, Ναπολέων Λαπαθιώτης

Καημὸς ἀλήθεια νὰ περνῶ τοῦ ἔρωτα πάλι τὸ στενό, ὥσπου νὰ πέσει ἡ σκοτεινιὰ μιὰ μέρα τοῦ θανάτου… Στενὸ βαθὺ καὶ θλιβερό, ποῦ θὰ θυμᾶμαι γιὰ καιρό, – τί μοῦ...

|Επίκουρος

Να ζεις τη ζωή σου όσο πιο αθόρυβα μπορείς.    

|Τάσος Λειβαδίτης

(20 Απριλίου 1922 - 30 Οκτωβρίου 1988)   Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα. Kαι τότε όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια θα 'ναι δικά μας.  

Εάν όχι τώρα, πότε;, Πρίμο Λέβι

Οι νύχτες μας   Τότε με κυριεύει μια απελπισμένη θλίψη, σαν τη θλίψη της παιδικής ηλικίας που θυμόμαστε πολύ αμυδρά: η βαθιά θλίψη, που δεν την...
nikos_kavvadias

Γυναίκα, Νίκος Καββαδίας

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία. Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα. Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία. Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη...

Κάποια παγωμένα πρωινά, Μιχάλης Γκανάς

Κάποια παγωμένα πρωινά βγαίνω απ’ το σπίτι αχνίζοντας ύπνο φιλιά αγάπη και κοντοστέκομαι κοιτάζοντας το σύννεφο που θα θαμπώσει σε λίγο το παρμπρίζ μου.    

|Nadine Gordimer

Η αγάπη μπορεί να επιβιώσει μόνο όταν απορρίψει τις βεβαιότητες που υφίστανται έξω απ' αυτήν. Ποτέ όμως δεν ψάχνουμε «οποιονδήποτε». Όσο κι αν δεν...