Από αμηχανία, Σοφία Σταθάκη

Στρίβω το δαχτυλίδι μου
απο αμηχανία,
γνωρίζω την πορεία
και την αγνοώ.

Σε κοίταξα ώσπου ν’ ανοίξω τα μάτια μου.
Μετά μου πήραν την ψυχή,
σχεδόν τη στρίμωξα
σε μια υπογραφή -πριν 

πεις το τελευταίο
γράμμα, 
μην το πεις.
Θέλω να μάθω ξαφνικά,
να πέσω απότομα.

Κοιτάω κατάματα το μέλλον,
γιατί κοιτώ κατάματα τον εαυτό μου.
Τις πόρτες που εμφανίζονται τη νύχτα:
βλέπω τη θάλασσα ανώτερή μου πάλι
κι εσένα πίσω μου να γέρνεις το κεφάλι,
σα να υπνοτίζεσαι ή σαν εγώ να πέφτω
κι οι άνθρωποι να φεύγουνε μπουλούκια προς το πλοίο
κι εγώ να επιμένω πως δε θέλω 

λέξη ν’ ακούσω για την ώρα ή τον χρόνο,
ωσότου να ξυπνήσω και να νιώσω
μία γραμμή μεγάλη από τα πόδια ως το στέρνο.
Να την κρατήσω μέσα μου, να μην τη ξεστομίσω,
να την αντέξω πάνω μου, εκείνη μη με λιώσει.

Η μάνα κι ο πατέρας μου ρωτούν,
-να μην τους εξηγήσω,
κι εσένα -το χειρότερο- 

ποτέ μη σου μιλήσω.
Πάντοτε φτάνουνε κοντά
οι άνθρωποι, μα φεύγουν,
ή δε μιλιούνται ή δε μιλούν,
κάτι απ’ τα δύο,
κι ότι με σώνει
κι ότι με κρατά ακόμα,
είναι το γράμμα.
Στρίβω το δαχτυλίδι μου 
από αμηχανία,
γνωρίζω την πορεία
και την αγνοώ.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροLjiljana Jaric_Ελευθερία Στόικου_Μάγδα Ταμμάμ στην Art Thessaloniki
Επόμενο άρθροΜια τρομερή ανάγκη, Charles Bukowski
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.