Ζωή Αμοιρίδου
Γεννήθηκε το 1999 στην Κέρκυρα, όπου και μεγάλωσε, ενώ από το 2017 μένει στη Θεσσαλονίκη όπου σπουδάζει στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Θέλει να γίνει ιστορικός τέχνης γιατί η τέχνη τη συγκινεί όσο τίποτα. Συμμετέχει εθελοντικά στο φεστιβάλ κινηματογράφου, στην ArtThessaloniki και στο OpenHouse. Τριγυρνά σε μουσεία και γκαλερί. Αγαπά τη φωτογραφία, τον κινηματογράφο ,τη λογοτεχνία και όποτε της έρθει γράφει και κανένα ποίημα. Της αρέσουν τα ταξίδια, οι βόλτες με φίλους, οι καφέδες σε τζαζ ρυθμούς και τα κρασιά με υπόκρουση Μάλαμα. Θέλει να συζητά, να γνωρίζει ανθρώπους που θαυμάζει, να κερδίζει γνώσεις. Κλαίει, όσο γελά. Πάρα πολύ.
Η στήλη της VitArt, είναι η προσπάθεια της να μιλήσει περί Τέχνης, για τα περί της Ζωής. Κάποτε σε πεζό λόγο, κάποτε σε ποιητικό.
θαλασσάκι
θαλασσάκι
θέλω να σε πιώ
κι ας στεγνώσει το στόμα
κι ας κατουριέμαι αιώνια
τις γύμνιες μας να μοιραστούμε
και μέσα μου να μπεις και να χαθώ
να μη μείνει...
Ιριδίζοντες χειμώνες
Στους χειμώνες της ζωής της είχε μάθει να έχει τα μάτια της ανοιχτά, τόσο που να τσούζουν οι ίριδες της. Ήξερε πάντοτε πως για...
Γιασεμιά
Σε μυρίζουν στα μπαλκόνια τα ακατοίκητα, ξεχασμένοι βασιλικοί απότιστοι από πέρσι.
Στα άνθη σου φώτα παιχνιδίζουν και αρώματα στήνουνε πλεκτάνες.
Πώς μπλέξανε μπαχάρια με ξύλα σε...
Το μπάνιο των 5 το πρωί.
Κάπου στα πέρατα του κόσμου, ξεχασμένη από την αγάπη του κόσμου, κοιτάς το παραθύρι σου να δεις ξάστερο ουρανό.
Συνοφρυωμένα βλέμματα, απελπισμένα αγγίγματα και υγρασιωμένα...
Ψυχοσωματικά
Στους κόσμους που γκρεμίζονται δίπλα μας, καίγονται τα κάστρα μέσα μας.
Η μουντή μας καθημερινότητα, η ρουτίνα, οι κακές ειδήσεις και οι πολλές απαιτήσεις, μας...
Οι πενιές του ανθρώπου
οι άνθρωποι γνωρίζουν δυο πενιές/ εκείνη του λυγμού κι εκείνη του παραπόνου/ πεπεισμένοι πως το παράπονο είναι προνόμιο/ το προτιμούν/ ο λυγμός είναι επίπονος/...
Πόθοι, ελληνικός μαστίχα και ταφικά έθιμα
Τις μέρες που αδειάζουμε, γεμίζουνε συνήθειες άλλοτε ευχάριστες, άλλοτε αποπνικτικές. Σε ένα καθεστώς τακτικής ρουτίνας ψάχνουμε μηχανισμούς που να μας δίνουν πνοή. Επαναλαμβανόμενη μεν,...
Φουλάρι διπλωμένο.
Στο στέρνο της φορά μαργαριτάρια που της είχε αφήσει η γιαγιά της για να τη θυμάται.
Ξεχνά στην άκρη του κρεβατιού της διπλωμένο το φουλάρι...
«Θέλω να γίνουμε φίλοι»
««Θέλω να γίνουμε φίλοι. Στο χωριό μου, για να γίνουμε φίλοι πρέπει να πιούμε από το ίδιο ποτήρι και ν’ ακούσουμε το ίδιο...
Νίκος Εγγονόπουλος: ένας ποιητικός ζωγράφος υπεράνω του πραγματικού
Ο Νίκος Εγγονόπουλος γεννιέται στην Αθήνα το 1907 ή το 1910. Υπήρξε ζωγράφος, ποιητής, ενώ ασχολήθηκε και με τη σκηνογραφία. Βέβαια, όπως οι περισσότεροι...