Δυο Ποιήματα, Παναγιώτης Ράμμης

ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΙΑ

 

 

Δελφίνια  τα  σύννεφα  ταξιδεύουν  στο  ουράνιο  πέλαγος.

Ο  χειμώνας  προχωρεί  βαρύθυμος  μ’  έναν  κουτσό  μήνα

καθώς  κρατά  τα  χρυσά  δεκανίκια  του  ήλιου.

 

Είμαστε  μωρά  που  ο  άνεμος  κυοφορεί  στην  ανάσα  του

Δύο  αχτίδες  φωτός  που  λάμπουν  στον  ωχρό  κόσμο

Δύο  διαυγείς  πινελιές  σε  τοπιογραφία  που  ανθοφορεί  χρώματα.

 

Οι  μνήμες  μας  μοιάζουν  με  ασημένιες  θημωνιές  στα  σιτοχώραφα

Με  δέντρα  αιωνόβια  καθώς  οι  ρίζες  τους  διακλαδίζονται

στο  χώμα  σαν  χέρια  ξωτικών.

 

Η  σελήνη  απλώνει  το  πέπλο  της  όπως  η  γιαγιά  τα  μαλλιά  της

Και  τ’  άστρα  περιγράφουν  τις  γκριμάτσες  της  παιδικής  μας  ηλικίας.

 

Σ’  ένα  νησί,  μέσα  στη  γαλάζια  αυλή  της  θάλασσας,

φτιάχνουμε  με  βότσαλα  και  με  ψηφίδες  του  ήλιου

καρδιές  και  ολόγλαυκα  περιστέρια.

 

 



 

 

ΓΙΟΡΤΗ

 

 

 

Οι  άγγελοι  χορεύουν  ζεϊμπέκικο

κι  ο  μικρός  τυμπανιστής  κρατά  το  ρυθμό  τους.

Ένα  μπουζούκι  κουρδίζεται  από  τον  άνεμο.

Τα  σύννεφα  ανάβουν  τσιγάρο

κι  ο  ορίζοντας  γεμίζει  κόκκινους  καπνούς.

 

Όλα  μαγεύονται  από  την  παρουσία  σου

κι  εγώ  κοιτώ  τη  νύχτα

καθώς  πυρώνει  στα  μάτια  σου.

 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΆτιτλο, Σωτήρης Ρούσσης
Επόμενο άρθρο« τα πρωινά »
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.