Πάντα θα γυρίζω σε σένα
κι εσύ θα είσαι δυο μέτρα κάτω απ’ τη γη.
Στο υψόμετρο που βυθίστηκα,
όταν έφυγες και τιμωρήθηκα.
Οι άνθρωποι με τιμωρούν
επειδή δεν μιλάω τη γλώσσα τους.
Αλλά εγώ τους χαμογελάω.
Έτσι γλύκανα το θηρίο μου.
Οι άνθρωποι με τιμωρούν
επειδή δεν μιλάω τη γλώσσα τους.
Όμως εσύ με τιμώρησες
επειδή τη χρησιμοποιήσαμε λάθος.
Κανείς που πονά, δεν θέλει να τον λυπηθούν.
Όλοι ζητούν σεβασμό.
Όμως εγώ πώς να τους εξηγήσω,
αφού δεν θα έπρεπε να πονάω.
Μου αρέσει η μουσική που ακούς.
Κάποιοι δεν μπορούν να ακούσουν μουσική.
Σου έκλεψα πολλά από αυτά που έχεις.
Τα έκανα τόσο δικά μου.
Με κάποιο τρόπο μου ανήκεις τώρα.
Είναι τα τραγούδια σου και τα μάτια σου.
Επέλεξα να σου μοιάσω.
Επέλεξα να σου πω ένα τελευταίο αντίο.
Πώς είσαι τόσο ζωντανός;
Πώς είσαι τόσο αποφασισμένος;
Πώς είσαι τόσο ακέραιος.
Που έστω λίγο η μικρή σου καρδιά δεν κουράστηκε ακόμα.
*Emotional Imprint, Σοφία Σταθάκη
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
