Φθινοπώριασε…Προς τι όμως η ανάγκη για παντοτινό ήλιο;

Εμείς είμαστε στρατευμένη στην ανακάλυψη του θείου φωτός…

Μακριά από τους ανθρώπους που φθίνουν με τις εποχές…

Φθινόπωρο…

Η βάρκα μας μετέωρη μες στην ασάλευτη ομίχλη

Επιστρέφει στο λιμάνι της δυστυχίας…

Στην απέραντη πολιτεία με τον ουρανό λεκιασμένο από φωτιά και λάσπη…

Κουρέλια που σαπίζουν…

Μουσκεμένο στη βροχή ψωμί….

Μέθη…

Μέθη…

Μέθη…

Και χιλιάδες έρωτες που με σταύρωσαν…

Δε θα σταματήσει πια αυτή η λάμια να εξουσιάζει εκατομμύρια ψυχές και σώματα νεκρών που θα αντιμετωπίσουνε τη θεία κρίση…

Ο εαυτός μου…

Κοιτάζω πάλι τον εαυτό μου…

Κοιτάζομαι ξανά…

Το δέρμα μου φαγωμένο από το πύο και την πανούκλα…

Τα μαλλιά μου σκουλήκια και στην καρδιά μου παντού σκουλήκια …

Ξαπλωμένος ανάμεσα σε άγνωστους χωρίς ηλικία, χωρίς αισθήματα…

Θα μπορούσα να πεθάνω εδώ…

Τι φριχτή ανάμνηση…;;

Σιχαίνομαι την κακομοιριά και ο χειμώνας με τις ανέσεις του με φοβίζει…

Καμιά φορά βλέπω στον ουρανό απέραντες ακτές…

Πλημμυρίζουν από χαρούμενα έθνη ντυμένα στα λευκά…

Από πάνω μου ένα μεγάλο χρυσό καράβι με τις πολύχρωμες σημαίες του

Να ανεμίζουν στην πρωινή αύρα…

Επινόησα όλες τις γιορτές…

Έζησα όλους τους θριάμβους…

Όλα τα δράματα…

Προσπάθησα να δημιουργήσω καινούργια λουλούδια…

Καινούργια άστρα…

Καινούργια σώματα…

 Καινούργιες γλώσσες…

Πίστεψα ότι απέκτησα υπερφυσικές δυνάμεις…

Και λοιπόν;;;

Πρέπει να θάψω μια για πάντα τη φαντασία μου και τις αναμνήσεις μου…

Η μεγάλη δόξα του καλλιτέχνη έχει πάει περίπατο…

Θα ζητήσω συγγνώμη που έζησα μες στο ψέμα και φύγαμε…

Ούτε ένα αγαπημένο χέρι….

Ούτε ένα..;

Πουθενά βοήθεια…

Πουθενά..;

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας
Επόμενο άρθροΗ σύνθλιψη των σταγόνων |Julio Cortazar
Avatar
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό. Τώρα το ‘’Ολόγραμμα’’ ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο του Πολιτισμού και των Τεχνών, του Βιβλίου και της Ποίησης, των Μουσείων και των Εικαστικών, της Φωτογραφίας και της Μουσικής με συνεπιβάτες του εσάς…