Φοβόταν. Φοβόταν πολύ. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. 190 παλμοί το λεπτό. Τους άκουγε. Ήταν εκεί. Ανελέητοι. Κάθε βράδυ. Γινόταν ένα με το μάντρα της καρδιάς. Τικ. Τακ. Τικ. Τακ.

«Δεν θα φοβάμαι πια. Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. Είναι ήδη γραφτό. Έχει χαρακτεί από αιώνες στον μαυροκέντητο ουρανό. Τη μοίρα έπλεξαν οι Ώρες. Συλλέγοντας κάθε μονάκριβο, διάφανο δάκρυ, στολίσανε με δέος το ξακουστό δίχτυ. Ειμαρμένη. Το όνομά της. Έτσι το έχω ονειρευτεί. Έτσι το έχω φανταστεί. Έχω πίστη. Κι όλα θα γίνουν. Με τον καιρό. Όπως είπε κι αυτός

Ξύπνησε. Η μεταμόρφωση είχε ήδη αρχίσει. Αρχή φθινοπώρου. Τέλος καλοκαιριού.

 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΝύχτες |Κώστας Μόντης
Επόμενο άρθροΗ Αργεντινή γράφει και τραγουδάει για την Ελλάδα στο EL CONVENTO DEL ARTE
Η Κατερίνα Καραβαγγέλη γεννήθηκε το Καλοκαίρι του 1990 στη Δράμα. Αεικίνητη και ανήσυχο πνεύμα από τότε που θυμάται τον εαυτό της. Από μικρή ηλικία την γοήτευε η κίνηση και η μυθολογία. Έψαχνε να βρει τον εαυτό της κάπου ανάμεσα στις αρχετυπικές μορφές των μύθων και τα βήματα του χορού. Ασχολήθηκε με διάφορα είδη χορού από κλασσικό μπαλέτο μέχρι φλαμένκο και σπούδασε στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τελικά, την κέρδισε η κίνηση και έγινε δασκάλα γιόγκα. Παραδίδει μαθήματα Prana Vinyasa Flow και αφηγείται με το δικό της τρόπο ιστορίες, συνδυάζοντάς τες με την παιδική γιόγκα, τη μουσικοκινητική και άλλες μορφές τέχνης. Αγαπά... Τα βιβλία, τα παιδιά, τη μουσική και τις πανταχού πηγές φωτός. Εμπνέεται… Από τα παιδικά βιβλία και τον έρωτα. Απολαμβάνει… Να τρώει στο πάτωμα και να κάνει βραδινές βόλτες υπό το φως της Σελήνης. Δεν μπορεί να αντισταθεί... Σε ένα κομμάτι πίτσα και στα πατατάκια. Γοητεύεται… Από την αυθεντικότητα των ανθρώπων και την αρμονία των λέξεων. Οραματίζεται... Έναν κόσμο όπου ο καθένας θα κινείται στο δικό του ρυθμικό παλμό, θα ανασαίνει ελεύθερα και θα τραγουδάει την προσωπική του μελωδία, όπου και όπως την έχει αυτός ονειρευτεί. Οτιδήποτε αποπνέει αέρα τέχνης και αγάπης. Οτιδήποτε στο χωροχρόνο ερωτικό. Οτιδήποτε από έρωτα για έρωτα. Ένα ποίημα. Ένα απόσπασμα λογοτεχνικό. Ένα χωρίο θεατρικό. Ένα τραγούδι. Μία κριτική. Μία ταινία. Μία φωτογραφία. ‖Lettere d’amore‖ Η στήλη της στο περιοδικό Ologramma.