δρόμοι που κυλούν

και χάνονται

και η ζωή

το όχημα

και το καύσιμο

μνήμες καλά

κρυμμένες

σχεδόν αόρατες

ανεπηρέαστες (οι

περισσότερες) με γυμνό μάτι

γυαλιά μυωπικά

της ψυχής έργο.

 

δρόμοι που κυλούν

σαν τις σκάλες

εμπορικού κέντρου

όχημα και καύσιμο και

πνοή

την ώρα που δεκάδες

ψυχές καθημερινά

τις ποδοπατούν

οικογένειες

χαρούμενες

με ανυποψίαστα

παιδιά

φορτωμένες σακούλες

στιγμές

όνειρα

φιλοδοξίες

θραύουν κι εξατμίζονται

και γίνονται γιορτές

Χριστούγεννα

επέτειοι

διαζύγια

μάταιες

επανεκκινήσεις

κύκλος καλά

αποστειρωμένος

με δεμένα μάτια

βουλωμένο στόμα.

 

μοναδικό τους

κάλυπτρο

κάποιο είδος

καμουφλάζ

της ασχήμιας που

αφήνει η κενότητα

μάσκες FFP2/KN95

σε πανδαισία

χρωμάτων

μεγεθών

διαλέγεις και παίρνεις.

 

δρόμοι που

εξακολουθούν να

κυλούν

τρέχουν και στάζουν

ιδρώτα

σε κορμιά επηρμένα

δάκρυα ψιχάλες

ευκαιρίες χαμένες

και σε ελεύθερη

πτώση.

ίσα που αγγίζουν και

χάνονται

σε δεξαμενές

μοιάζουν

σα ροές μεταναστών

και

απομένουν τα

καύσιμα

για να συνεχίσουν οι

δρόμοι

οι σκάλες

οι οικογένειες

οι σακούλες

και τα κορμιά

να κυλούν

εξακολουθώντας να

κολυμπούν

σε φιλοδοξίες

τόσο κοινότοπες

ξεπερασμένες

σπαταλημένες.

συνεχίζουμε…

 

___________________________________________

*Φωτογραφία Εξωφύλλου: Rene Magritte_Lovers_1928

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροMy Way / Frank Sinatra
Επόμενο άρθροΗ Πέτρα του ήλιου, Octavio Paz
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.