Ετικέτα: Γιώργος Θέμελης

Ευλογημένα τα καινούρια χέρια Οι ενωμένες μοναξιές Γυμνό παράθυρο Κάτι να μείνει απάνω μου, Μια λάμψη από το πρόσωπό σου, Ν’ αντιφεγγίζουν ομορφιά τα μάτια μου. Κάτι να μείνει από...

Είπα ν’ αφήσω αυτό το πεθαμένο σπίτι να πάω να κατοικήσω επάνω στη θάλασσα Σκιές το κατοικούν ξεχασμένες φωνές εξαρθρωμένες κούκλες ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες Το παράθυρο γέρνει γυμνό...

Άγγισα την ομορφιά με τα χέρια μου Η φορεσιά μου με ζώνει ερωτευμένη Έξω απ’ το σχήμα κι’ από το ρόδο του σώματός μου Άπληστα χείλη άπληστα δάχτυλα που τρέχουν σα δάκρυα Άστρα λευκά κόκκινες...

Έξω από μας πεθαίνουν τα πράγματα… Απ’ όπου περάσης νύχτα, ακούς σαν ένα ψίθυρο να βγαίνη από τους δρόμους που δεν πάτησες, από τα σπίτια που δεν...