Ετικέτα: Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Η ποίηση μ’ οδήγησε σωστά ίσια καταπάνω σου μ’ ένα σκοτάδι ολόγιομο σαν αστραπή να με στραβώνει. Δε λάθευα ποτέ γιατί οι λέξεις έρχονταν μέσ’ απ’ την αναίσχυντη απόγνωση της άστατης αφής...

Το φεγγάρι, το φεγγάρι τόσο προσκολλημένο ήταν στο στήθος μου στην κοιλιά, γι’ αυτό δεν το κοιτάζω πια το αποφεύγω, όπως και τον καθρέφτη.   Το φεγγάρι βγάζει τώρα ένα...

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου ό, τι μου λείπει με προστατεύει από κείνο που θα χάσω όλες οι ικανότητές μου που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής με προφυλάσσουν από...

Καθρέφτη μου, σ'εσένα μιλάω, εσένα έχω μπροστά μου, άλλο κανένα. Οι άνθρωποι, φίλοι, χάθηκαν. Χάθηκαν απ' τη ζωή ή χάθηκε το νόημα που έβρισκαν σε μένα;...

Τα ποιήματα δεν μπορούν πια να ‘ναι ωραία αφού η αλήθεια έχει ασχημύνει. Η πείρα είναι τώρα το μόνο σώμα των ποιημάτων κι όσο η πείρα πλουταίνει τόσο το ποίημα...

Τα όνειρα απλώνονται επάνω μας τη νύχτα μ’ όλο τον τρόμο της ζωής με σφίγγεις με φωνάζεις πνιγμένοι π’ αγκαλιάζονται στο τελευταίο κύμα.     Φανταχτερή κουρτίνα η ομορφιά που λατρέψαμε τραβιέται μες στη...

Χωρίζω, αφού είναι ένα ψέμα πια στη ζωή μου η ύπαρξη του μέλλοντος. Από το μέλλον χωρίζω. Ξέρω τα πάντα κάτω απ’ την τεράστια σκιά του θα...

Η σάρκα έγινε σελίδα το δέρμα χαρτί το χάδι έννοια αφηρημένη το σώμα καινούρια  θεωρία του ανύπαρχτου. Αλήθεια, πώς να περιγράψω τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει και μονο στην...

Χωρίζω, αφού είναι ένα ψέμα πια στη ζωή μου η ύπαρξη του μέλλοντος. Από το μέλλον χωρίζω. Ξέρω τα πάντα κάτω απ’ την τεράστια σκιά του θα...

Το πρωινό ανοίγει πάλι τους λάκκους των έργων του από πάνω κρέμεται το κάθε τέλος λουρίδες με κολλημένες τις μύγες της ευαισθησίας μας τα λεπτότατα αυτά έντομα της εσωτερικής φθοράς μας. Αλλά...