Ετικέτα: Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Όταν το σώμα Υποσχεθεί στον εαυτό του Κι εκπληρώσει την υπόσχεση του επιθυμώντας με φωνές που ξεχύνονται στον κήπο και κολλάν στους κλάδους σαν ρετσίνι όταν το σώμα εξαρθεί αναγγέλλοντας «υπάρχω απόλυτα...

(1939 - 20 Ιανουαρίου 2020) Η ανορεξία της ύπαρξης |Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ   Δεν πεινάω, δεν πονάω, δεν βρωμάω ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το...

Είχα κλείσει όλα τα παράθυρα που έβλεπαν στον κήπο της σάρκας. Τα παντζούρια μόνο άγγιζαν, που έγερναν ξεραμένα κι άγγιζαν το χώμα. Μακριά στεκόμουνα από τη θέα των θνητών αστεριών. Φυλαγόμουνα,...

Πλούτος είναι να αισθάνεσαι ότι έχεις ζωή μέσα σου και ότι θέλεις να τη μεταδώσεις.        

Στον μουχλιασμένο κήπο ξανακυλάει το νερό απ’ το πέτρινο στόμα του Ποσειδώνα και το βατράχι αήττητο νέα γενιά ετοιμάζει πάνω σε βδελυρά απολιθώματα. Α, ναι, το ίδιο απροσδόκητα η γλύκα ξεχειλίζει το...

Ο χρόνος είν’ αλλιώτικος για τον ερωτευμένο δεν είναι πρακτικός χωρίς αποτέλεσμα λήγουν οι στιγμές το μέλλον φτιάχνεται με τα πιο ωραία θέματα της χτεσινής αγάπης για θάνατο λογιέται...

Χάιδεψε τις πληγές μου κι εγώ θα κατανοήσω βαθιά την υγεία σου.    

Από τον ποταμό-σεντόνι, τη λάβα-κουβέρτα τη σιωπή σε πράσινα μάτια βουτηγμένη το χρόνο που σωριαζόταν μέσα μου κομμάτια θρυμματισμένος απ’ την αοριστία της ερωτικής ώρας απ’ όλη την...

Το σώμα είναι η Νίκη των ονείρων όταν ασύστολο σαν το νερό σηκώνετ’ απ’ τον ύπνο με κοιμισμέν’ ακόμα τις βούλες τις ουλές, τα τόσα τα σημάδια τους σκούρους...

Η ποίηση μ’ οδήγησε σωστά ίσια καταπάνω σου μ’ ένα σκοτάδι ολόγιομο σαν αστραπή να με στραβώνει. Δε λάθευα ποτέ γιατί οι λέξεις έρχονταν μέσ’ απ’ την αναίσχυντη απόγνωση της άστατης αφής...