Ετικέτα: Μιχάλης Γκανάς

Βροχές θυμάμαι και πουλιά και ιστορίες που δεν έζησα ποτέ μου...    

Κι εσύ που ξέρεις από ποίηση κι εγώ που δεν διαβάζω κινδυνεύουμε. Εσύ να χάσεις τα ποιήματα κι εγώ τις αφορμές τους.  

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή δεν αξίζει τον κόπο. Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη κι...

Κάποια παγωμένα πρωινά βγαίνω απ’ το σπίτι αχνίζοντας ύπνο φιλιά αγάπη και κοντοστέκομαι κοιτάζοντας το σύννεφο που θα θαμπώσει σε λίγο το παρμπρίζ μου.    

Από χάδι σε χάδι έγινε βότσαλο. Καμιά παλάμη δεν τη θυμάται.    

Οι μέρες κι οι νύχτες μου κι όλος ο χρόνος που πέρασε.   Αφημένος εδώ ένα τίποτε ή ένα σημάδι κάτω από το γλόμπο του ήλιου. Καίει το σκοτάδι αθόρυβα καταναλώνει...

Να μην κοιτάς, λοιπόν, μα να παρατηρείς. Γιατί η παρατήρηση έχει διάρκεια. Κι η διάρκεια είναι πάθος. Η διάρκεια είναι πάθος. Ένα πάθος που σιγοκαίει. Σύμφωνοι χωρίς φλόγες αφού...

Έρχεται η μέρα και γκρεμίζομαι μαζί σου. Ολόκληρη δεν θα σε δω ποτέ. Ούτε θα σε έχω. Κάθε φορά πρωτόπλαστα τα μέλη σου και σκόρπια. Έγινα παντοδύναμος για...

Βροχή. Ψιχαλιστή ποτιστική δαρτή. Υετός. Ομηρική βροχή. Όμβρος. Αρχαία βροχή – καταρρακτώδης. Βροχή και άλλα κατακρημνίσματα. Χιών. Χιόνι χιονόνερο. Νιφετός. Χάλαζα χαλάζι χαλαζόκοκκος. (Σιούγκραβος στα όρη Τσαμαντά). Υδατώδη ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα αναντάμ παπαντάμ. Προσφάτως...

(Ποίημα του μεσονυκτίου) Μεσάνυχτα. Κάτι χλωρό κι αιφνίδιο σε ζυγώνει, σάλιο μικρού παιδιού ανθίζει στον αέρα κι όλο το σπίτι σκοτεινό. Βήματα και φωνές της μέρας τα ήπιε το σκοτάδι. Είναι...