Ετικέτα: Ologramma

Στα μαβιά κρόσσια της οδύνης Στʹ αγάλματα της αγωνίας Στις υγρές σιωπές Υπάρχει ένα πρόσωπο Τόσο πολύ βγαλμένο από τα δάκρυα… Η θητεία του καλοκαιριού Στα πεύκα και στα κύματα Ένας...

Ο Αγιότατος Έρως Και Άλλα Τινά Αγιότατος έρως « Μετά την πτώση X» Γράφει η Μαρία Πανούτσου 18/06/2023 42 ποιήματα σε εξέλιξη. METΑ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ  Εικόνα: Markus Yakovlevich Rothkowitz   Ποίηση: Μαρία Πανούτσου NO COUNTRY...

Ι Με πέντε λέξεις θα κόψω τον ασβεστωμένο τοίχο, ομφαλός πορφύρες σεντεφένια αγριοπούλια ίριδα ό,τι πέτρωσε να βγει στον αέρα τον ζεστό και να ρουφήξει τη νύχτα σαν να 'ναι βυσσινάδα. Λεπτολόγο το φεγγάρι κεντά μ' ασημόχρωμα τις...

Aγαπώ άρα κινδυνεύω γιατί βαδίζω μέσα στην καρδιά μου   και νά το μεσημέρι βόδι κουρασμένο αμίλητο νερό μορφή του κόσμου μαλαματένια στο δέντρο απάνω το πουλί τσιούρ-τσιούρ απομεσήμερο και...

Ν’ αγκαλιάσω θέλω. Όχι, δεν εννοώ αυτό που υπαινίσσεται το θέλω. Αντίθετα, δε θέλω να έχει αυτή η κίνηση κανένα περιεχόμενο ελεύθερη να είναι αδέσμευτη. σε κανένα αίσθημα να μην έχει καμιάν...

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἰσόρμησε πιὰ στὴν ἀπώτερη θλίψη μὲ δίχως ἔστω ἕνα τριαντάφυλλο μ᾿ ἐκεῖνα τ᾿ ἀκατέργαστα στὴν ὤχρα μεινεσμένα μάτια στὸ μισοσκέπαστο ἐρημόκκλησο σέρνοντας τὴ μεγάλη ἀνάπηρη...

Ξάφνου γέμισε ο θόλος με ρόδα κόκκινα, βαμμένα, σαν σμήνος από καρδινάλιους πορφυρούς, λουσμένους με το αίμα της ανάγκης, να πεταρίζουν στον αιθέρα.   Στο χώμα το βρεγμένο, από την βροχή...

Έχω ανάγκη τη θάλασσα γιατί με διδάσκει: δεν ξέρω αν μου δίνει μουσική η συνείδηση: Δεν γνωρίζω αν είναι κύμα μονάχα ή πλάσμα βαθύ η μονάχα βραχνή...

Kι αυτή η μοναξιά σε αναστολή μικρή ζωηρότατη διαψεύδει αϋπνίες   η μόνη που μπορεί να με βαστήξει πάνω σ´ αυτή τη στιγμή από λάσπη όποιος διασχίζει τη νύχτα φέρει ένα κομμάτι του κόσμου   η...

Ακόμη κι η απουσία της είναι κάτι που είναι μαζί μου. Κι εγώ την αγαπάω τόσο που δεν ξέρω πώς να την επιθυμώ. Σαν δεν την βλέπω, τη...