Αρχική Ετικέτες Ologramma

Ετικέτα: Ologramma

|Nadine Cordimer

Όταν έρχεται κανείς αντιμέτωπος με την αλήθεια δεν μπορεί να ξεχάσει αυτό που είδε.   Η αλήθεια σού κλέβει τα μάτια..  

Δύω…, Δημήτρης Καρπέτης

Στην προσωρινή συνήθεια του χρόνου κολυμπώ γυμνός, κατεβαίνω στο βυθό απομεινάρια ονείρων αφημένα στο τέλμα του πυθμένα ξεχασμένα. Φυλλοροούν οι κανόνες της ζωής, οι χρησμοί των παθών καθόρισαν το σχήμα της πραγματικότητας. Στην...

Πως να ζωγραφίσετε ένα πουλί, Jacques Prévert

Ζωγραφίστε πρώτα ένα κλουβί με μια πόρτα ανοιχτή   ζωγραφίστε μετά κάτι όμορφο κάτι απλό κάτι ωραίο κάτι χρήσιμο για το πουλί βάλτε έπειτα το μουσαμά απάνω σ’ ένα δέντρο σ’ ένα κήπο σ’ ένα...

Τραγούδι, του Κώστα Γαρίδη

Μου φωνάζει ο άνεμος. / Μου φωνάζει ο άνεμος πως με γυρεύεις. / Τόσο νύχτα τι με θέλεις; / Βγαίνω έξω και βλέπω. /...

Ζιγκουάλα – Αθήνα, Γιώργος Μαρκόπουλος

Ακόμα φοβάμαι ν’ ανοίξω την πόρτα το βράδυ. Κι αν καμιά φορά ανέμελος πετάγομαι στο δρόμο, ένα χέρι είναι, όπως και τότε, που πισθάγκωνα με δένει, ενώ...

Διείσδυση, Γιάννης Ρίτσος

Τα πιο πολλά, τα πιο ωραία, τα΄δες απ΄την κλειδαρότρυπα- λουλούδια πεσμένα στο πάτωμα και μέσα στα παπούτσια σου. Καλύτερα λοιπόν να περπατάς ξυπόλητος μη σ΄ακούσουν.     *Διείσδυση, Γιάννης Ρίτσος

Πιάτα Άπλυτα.

Τα πιάτα που έχουν αφεθεί στο νεροχύτη άπλυτα με αγχώνουν. Νιώθω πως με κοιτούν ακόμα κι αν έχω φύγει γρήγορα για το σαλόνι σε...

Ο ερωτευμένος, Jorge Luis Borges

Πρέπει να υποκριθώ ότι υπάρχουν κι άλλοι έξω από σένα. Ψέματα-μονάχα εσύ υπάρχεις! Η δυστυχία μου εσύ και η ευτυχία μου, απλή και ανεξάντλητη!    

Κάθε πρωί…, Μανόλης Αναγνωστάκης

Κάθε πρωί Καταργούμε τα όνειρα Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο Κάθε πρωί Χαιρετάμε τους χτεσινούς φίλους Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες –Ήχοι, καημοί,...

Οκτώβριος.

Α π ο φ α σ ι σ τ ι κ ό τ η τ α   Όταν κάποιος παίρνει μια απόφαση, στην πραγματικότητα βουτά σ' ένα...

Top

Επιτέλους, Γιάννης Ρίτσος

Πριν από εσένα ήσουν εσύ; Έξω στο δρόμο δεν περνάει κανένας. Το φως του δωματίου πέφτει κάθετα τονίζοντας τα ζυγωματικά, σβήνοντας το σαγόνι μέσα στην ίδιαν απορία: «υπήρξαμε;»....

|Αntonio Porchia