Αρχική Ετικέτες Ologramma

Ετικέτα: Ologramma

Κέρινα μαλλιά

Νυσταγμένα μάτια που πικρά χαμογελούν κοιτούν την άδεια πόλη. Φλεγόμενοι βόστρυχοι ξεπρόβαλλαν από το κράνος του. Μοιάζανε της πόλης λυχνίες που λαμπύριζαν μονάχα για δυο μάτια...

Με κεινην, Pablo Neruda

Έτσι σκληρός που είναι τούτος ο καιρός, περίμενέ με   θα τον ζήσουμε με κέφι. Δος μου το μικρό χέρι σου: θ' ανεβούμε και θα υποφέρουμε. θα πηδήσουμε και...

|Nadine Cordimer

Όταν έρχεται κανείς αντιμέτωπος με την αλήθεια δεν μπορεί να ξεχάσει αυτό που είδε.   Η αλήθεια σού κλέβει τα μάτια..  

Δύω…, Δημήτρης Καρπέτης

Στην προσωρινή συνήθεια του χρόνου κολυμπώ γυμνός, κατεβαίνω στο βυθό απομεινάρια ονείρων αφημένα στο τέλμα του πυθμένα ξεχασμένα. Φυλλοροούν οι κανόνες της ζωής, οι χρησμοί των παθών καθόρισαν το σχήμα της πραγματικότητας. Στην...

Πως να ζωγραφίσετε ένα πουλί, Jacques Prévert

Ζωγραφίστε πρώτα ένα κλουβί με μια πόρτα ανοιχτή   ζωγραφίστε μετά κάτι όμορφο κάτι απλό κάτι ωραίο κάτι χρήσιμο για το πουλί βάλτε έπειτα το μουσαμά απάνω σ’ ένα δέντρο σ’ ένα κήπο σ’ ένα...

Τραγούδι, του Κώστα Γαρίδη

Μου φωνάζει ο άνεμος. / Μου φωνάζει ο άνεμος πως με γυρεύεις. / Τόσο νύχτα τι με θέλεις; / Βγαίνω έξω και βλέπω. /...

Ζιγκουάλα – Αθήνα, Γιώργος Μαρκόπουλος

Ακόμα φοβάμαι ν’ ανοίξω την πόρτα το βράδυ. Κι αν καμιά φορά ανέμελος πετάγομαι στο δρόμο, ένα χέρι είναι, όπως και τότε, που πισθάγκωνα με δένει, ενώ...

Διείσδυση, Γιάννης Ρίτσος

Τα πιο πολλά, τα πιο ωραία, τα΄δες απ΄την κλειδαρότρυπα- λουλούδια πεσμένα στο πάτωμα και μέσα στα παπούτσια σου. Καλύτερα λοιπόν να περπατάς ξυπόλητος μη σ΄ακούσουν.     *Διείσδυση, Γιάννης Ρίτσος

Πιάτα Άπλυτα.

Τα πιάτα που έχουν αφεθεί στο νεροχύτη άπλυτα με αγχώνουν. Νιώθω πως με κοιτούν ακόμα κι αν έχω φύγει γρήγορα για το σαλόνι σε...

Ο ερωτευμένος, Jorge Luis Borges

Πρέπει να υποκριθώ ότι υπάρχουν κι άλλοι έξω από σένα. Ψέματα-μονάχα εσύ υπάρχεις! Η δυστυχία μου εσύ και η ευτυχία μου, απλή και ανεξάντλητη!    

Top

Τι σιωπηλά Που Αλλάζουν Οι Εποχές, Γιάννης Ρίτσος

Τι σιωπηλά που αλλάζουν οι εποχές. Νυχτώνει απέραντα. Μια ψάθινη καρέκλα μένει μόνη, ξεχασμένη κάτω απ' τα δέντρα, μες στη λεπτή υγρασία και στους αχνούς που...

|Joan Miro