Ετικέτα: Ologramma

Ακουμπώ το δάχτυλο στη μεμβράνη της θάλασσας κι αμέσως σχηματίζονται κύκλοι και τετράγωνα – περιστέρια κάτω από βαριά σύννεφα. Βαμβάκι έλεγε η γιαγιά μου πληγώνεται και ματώνει μα είναι απλώς βαμβάκι. Πολλά μαζί...

Τη νύχτα η πορτοκαλιά σου κόμη εφώτιζε τον γέρικο πύργο τ' ουρανού ψηλά ίσαμε γύρω απ' τον πλανήτη Κρόνο με ρούμι οι άγγελοι μεθυσμένοι στέγνωναν εκεί τα μάλλινα...

Πεθύμησα μια ντομάτα κομμένη στα τέσσερα κάτω από ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι. Μα είχα ξεχάσει πως Αύγουστο πέθανα Αύγουστο γεννήθηκα. Στο ενδιάμεσο σαπίσαν τα φεγγάρια. Πεθύμησα ένα τραγούδι στην παραλία...

Μην πεις πως θε να μ’ αγαπάς αιώνια, σαν δεν ξέρεις ποιοι σπόροι πέφτουν στην ψυχή κι αγάπες νέες ανθίζουν· μην πεις πως θα λησμονηθώ, κι...

DUETS « Αυτή η γλώσσα των ξύλων πόσο μου πάει »   «Αυτή η γλώσσα των ξύλων πόσο μου πάει»   γράφει η Μαρία Πανούτσου 16/07/2020 Σήμερα στα Duets Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος-  Ποίηση Μαρία...

Μικρό μου τριαντάφυλλο, ρόδο μου μικρό, κάποιες φορές, μικροσκοπικό κι ολόγυμνο, μοιάζεις ότι στο χέρι μου χωράς, κι ότι στη χούφτα μου θα σε κλείσω και θα σε φέρω στο στόμα μου, όμως ξαφνικά τα...

Μη μου δίνεις σημασία... Έρχομαι από άλλο πλανήτη Ακόμα βλέπω ορίζοντες, εκεί που τραβάς όρια...  

Ήσουν όμορφος. Δεν σου το είπα ποτέ. Γι’ αυτό τα δάχτυλά μου σκάλωναν στα φρύδια και τις σχισμές των ματιών σου. Ήθελα να σε κλείσω στις χούφτες μου και...

(12 Ιουλίου 1904 - 23 Σεπτεμβρίου 1973) Οι εραστές, εκείνοι οι πραγματικοί, δεν μοιράζονται ένα κρεβάτι, αλλά φυλάνε ένα μυστικό...    

Ήσουν αστέρι κόκκινο που φώτιζε χρώματα τροπικά. Γήινη, καρφωμένη στο έδαφος. Μα και αέρας μεξικάνικος που δαμάζει καμβάδες. Ήσουν αυτοαναφορική. Τα υπαρξιακά σου ζητήματα μοιράστηκες με εμάς. Γίναμε ταξιδιώτες...