Ετικέτα: Ologramma

(12 Ιουλίου 1904 - 23 Σεπτεμβρίου 1973) Οι εραστές, εκείνοι οι πραγματικοί, δεν μοιράζονται ένα κρεβάτι, αλλά φυλάνε ένα μυστικό...    

Ήσουν αστέρι κόκκινο που φώτιζε χρώματα τροπικά. Γήινη, καρφωμένη στο έδαφος. Μα και αέρας μεξικάνικος που δαμάζει καμβάδες. Ήσουν αυτοαναφορική. Τα υπαρξιακά σου ζητήματα μοιράστηκες με εμάς. Γίναμε ταξιδιώτες...

(12 Φεβρουαρίου 1890 - 12 Ιουλίου 1953) Νά ῾ξερες πῶς λαχτάριζα τὸν ἐρχομό σου, Ἀγάπη ποὺ ἴσαμε τὰ σήμερα δὲ σ᾿ ἔχω νιώσει ἀκόμα, μὰ ποὺ ἔνστικτα...

Χυδαίος μεσολαβητής η νύχτα πάλι, με τα γλυκά δολώματα της κόλασης, μιαν αποτρόπαιη αγκαλιά θα σου προσφέρει, μιαν αγκαλιά που δε μιλάει, που δε γελάει, που δε γνωρίζει...

…Ας ήταν να βρεθούμε έξω από μένα έξω από σένα γιατί περνάει η ώρα και βραδιάζω.     *Βύρων Λεοντάρης

Είναι επάργυρα τα λεπτά που κυλούν- κι ένα αστέρι χαμογέλασε μπρος απ' το τέλος περιμένοντας την επόμενη αντανάκλαση/ επαφύοντας το άστεγο χνώτο που ποτέ δεν βιώθηκε/   Υπήρξαμε πάντοτε αδιαπραγμάτευτα...

«Σάρκα να πιάνω και έρωτας να γίνεται». Μια αναμέτρηση με τη ζωή, με τα ισόγεια της Αθήνας, με αυτούς που επιμένουν στις ίδιες πράξεις πιστεύοντας...

Φτάνει νά μή σταματήση μεσοστρατίς, φτάνει νά μή μᾶς τά παρατήση μεσοστρατίς, φτάνει νά μήν ἀπελπιστῆ πριν ἀπελπιστοῦμε.    

Στο σπίτι μας δεν υπάρχει ταβάνι μόνο μια θάλασσα και άπειρα παράθυρα οι πόρτες ευωδιάζουν ανοιγοκλείνοντας τα θεμέλια γίνονται ρόδες γίνονται κούνιες δεν θα βρεις έπιπλα θα βρεις ανθρώπους τους αλλάζουμε ρούχα συνεχώς χροιές και...

Το ξέρεις, να σε ξαναχάσω πρέπει και δεν μπορώ. Σαν καλoστοχευμένη βολή με ξεσηκώνει κάθε έργο, κάθε κραυγή ως και η αλμυρή ανάσα που ξεχειλίζει απ’ τους μόλους...