Ετικέτα: Ologramma
Γύρω μου νύχτα μέρα, Γιώργος Ιωάννου
Όσο να δέσει κάποιος μέσα μου,
έχει πεθάνει.
Αλλάζω τις φιλίες σαν πουκάμισα,
αλλάζω τις δουλειές, αλλάζω γνώμες.
Πάντα το μάτι μου αλλού∙
μόλις ακούσω ναι έτοιμος να σαλπάρω.
Κι...
Έρημη Πόλη
Έρημη Πόλη
Ποιητική συλλογή
SALUADER
Με τον γενικό τίτλο SALUAER παρουσιάζονται οι δημοσιευμένες και αδημοσίευτες ποιητικές συλλογές της Μαρίας Πανούτσου.
Σήμερα το τέταρτο μέρος της αδημοσίευτης ποιητικής συλλογής
Έρημη Πόλη 1989- 1990-...
Ίσως η απουσία είναι παρουσία, Pablo Neruda
'Ισως η απουσία σου είναι παρουσία, χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι, χωρίς εσύ να περπατάς
πιο...
Camille Claudel: Η φλογισμένη γλύπτρια που έλιωσε.
Η Καμίλ Κλοντέλ (1864-1943) υπήρξε το θηλυκό αντίβαρο στην ανδροκρατούμενο στερέωμα της γλυπτικής. Γεννήθηκε στην Καμπανία της Νότιας Γαλλίας και ήταν το παιδί που...
Για την νουβέλα του Στρατή Τσίρκα ‘Νουρεντίν Μπόμπα’
H νουβέλα του Στρατή Τσίρκα που φέρει τον τίτλο 'Νουρεντίν Μπόμπα', γράφεται από τον συγγραφέα της στα 1956, εγγράφοντας στην ίδια περιεχομενικότητα της, την...
Αφιέρωση, Μανόλης Αναγνωστάκης
Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν
Για το σπίτι που χτίστηκε
Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν
Για τα πλοία που άραξαν
Για τη μάχη που κερδήθηκε
Για τον άσωτο που...
«Δεν χάνω τίποτα, έτσι δεν είναι;»
Ο Αγιότατος Έρως «Δεν χάνω τίποτα, έτσι δεν είναι;»
25/01/2020
Γράφει η Μαρία Πανούτσου
Σήμερα στον Αγιότατον
ποίηση Μαρία Πανούτσου
ΚΑΙ Φώτο: art work by Aleksandra Waliszewska
Oh, I didn't create...
«Κολλαριστό και άσπρο»
Λογοτεχνία
Ασκήσεις μνήμης
Μαρία Πανούτσου
«Κολλαριστό και άσπρο»
Άσπρο πουκάμισο φορώ
και μαύρο θα το βάψω
μαύρα είν' τα μάτια που αγαπώ
γι' αυτά κοντεύω να χαθώ
γι' αυτά πολύ θα κλάψω*
Ο...
ΑYΠΝΗ, Maya Angelou
Υπάρχουν κάποιες νύχτες
Που ο ύπνος
Το παίζει ντροπαλός,
Ακατάδεκτος και περιφρονητικός.
Κι όλες οι πονηριές
Που σκαρφίζομαι για να πάρω
Τις υπηρεσίες του με το μέρος μου
Είναι άχρηστες σαν...
Κάτω ἀπὸ σκιὲς καὶ φῶτα, Νικηφόρος Βρεττάκος
Τὸν καιρὸ ποὺ γεννήθηκα-
κεῖνα τὰ χρόνια, μοῦ ῾χε ὁ Θεὸς
φυλάξει τὰ δέντρα. Ἦταν ἀστέρια στὸν οὐρανό...
Μπροστά μου ὁ Ταΰγετος στεκόταν ἀνέπαφος...
Ἦταν ὁ κόσμος τοῦτος...















