Ετικέτα: Ποίηση

Πολύ με συγκινεί μια λεπτομέρεια στην στέψιν, εν Βλαχέρναις, του Ιωάννη Καντακουζηνού και της Ειρήνης Aνδρονίκου Aσάν. Όπως δεν είχαν παρά λίγους πολυτίμους λίθους (του ταλαιπώρου κράτους μας...

Στη μέση του μεσημεριού η δίψα σου· στης δίψας σου τη μέση ένα πηγάδι δίχως νερό, γιομάτο σαύρες και ψοφίμια. Κι έσκυψες πάνω απ’ το πηγάδι κι έκλαψες κι εκείνο σου ’πε, «ευχαριστώ για τη...

Τώρα θὰ κοιτάζεις μία θάλασσα. Ἡ διάθεση νὰ σὲ ἐντοπίσω στὴ συστρεφόμενη ἐντός μου γῆ τῶν ἀπουσιῶν ἔτσι σὲ βρίσκει: πικρὴ παραθαλάσσια ἀοριστία. Ἐκεῖ δὲν ἔχει ἀκόμα νυχτώσει κι ἂς...

αφού το θέλεις γυναίκα αρμονική κι’  ωραία έτσι καθώς ένα βράδυ του Μαϊού ετοποθέτησες απλά κι’ ευγενικά μιαν άσπρη ζωντανή γαρδένια ανάμεσα στα νεκρά λουλούδια μέσα στο παλιό —...

Μέσα σε μια μέρα θα ιδωθούμε Όμως σε μια μέρα μεγαλώνουν πράγματα, πουλιούνται σταφύλια στο δρόμο, αλλάζει το φλούδι της ντομάτας, το κορίτσι που σ’ άρεσε δεν ξαναγύρισε πια...

Όλα μαύρα. Κλειστά παράθυρα. Κλειστές κουρτίνες. Σιωπή. Ύπνος. Ακινησία. Μια ακτίνα απ’το πουθενά. Μια σπίθα κάπου βαθειά. Η απουσία σου χειροπιαστή. Η παρουσία σου αόρατη. Ψάχνω γυρεύω σκαλίζω. Σακούλες με ρούχα καλοκαιρινά. Γράμματα σελίδες...

Βλέπω το θολό σου πρόσωπο Στους καθρέπτες της νυκτός Είμαι πληγωμένος Σαν ένα πουλί Που περιποιείται Τα σπασμένα  φτερά του Μόνο στο σκοτάδι Χωρίς να βλέπει Χωρίς να μπορεί να πετάξει Χωρίς σε...

Πάντα κάτι μὲ κρατεῖ καὶ μὲ φέρνει πίσω, στὸ καιρὸ ποὺ κάθε τί μοῦ ῾λεγε νὰ ζήσω. Ποὺ ὅλα, σκέψεις μου κρυφὲς κι ὅτι ζεῖ στὴ πλάση, δὲ μοῦ θύμιζε...

Ξενύχτησα για να σε δω να κοιμάσαι Ορισμένα πρόσωπα σβήνουν στον ύπνο Τα στόματα χωλαίνουν Φευγάτα μάτια αφήνουν πίσω πτώματα Ίσως θα μπορούσα να σου 'χω πει αντίο Μα...

Έτσι σκληρός που είναι τούτος ο καιρός, περίμενέ με θα τον ζήσουμε με κέφι. Δος μου το μικρό χέρι σου: θ' ανεβούμε και θα υποφέρουμε. θα πηδήσουμε και...