Ετικέτα: Ποίηση

Η γυναίκα που αγαπώ δεν ξέρει πλέξιμο ξέρει να ονειρεύεται να ονειρεύεται να ονειρεύεται και τα όνειρά της είναι σύννεφα γεμάτα χνούδια φουσκωμένα με ελπίδα πολύχρωμη μέσα στο...

Ἐλαιῶνες κι ἀμπέλια μακριὰ ὡς τὴ θάλασσα Κόκκινες ψαρόβαρκες μακριὰ ὡς τὴ θύμηση Ἔλυτρα χρυσὰ τοῦ Αὐγούστου στὸν μεσημεριάτικο ὕπνο Μὲ φύκια ἢ ὄστρακα. Κι ἐκεῖνο τὸ...

Τυχαία ώρα. Τυχαία πλατεία. Τυχαία Ελλάδα. Πάντως Κυριακή, τότε που δέεσαι το χρόνο να ειρηνέψει. Στα παγκάκια, μισοί να κάθονται, μισοί ανεβασμένοι. Αλβανοί. Τώρα...

Αγάπη μου, προτιμώ τα τριαντάφυλλα απ’ την πατρίδα· Και πιο πολύ από τη φήμη και την αρετή Μ’ αρέσουν οι μανόλιες. Όσο αυτή η περαστική ζωή δε...

Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς Μεγάλο ἀνέμισμα τῆς κόμης λυγαριᾶς Ἄχνα βασιλικοῦ...

Η λεπτή χειρονομία του φωτός αποκαλύπτει ατέλεια Η έντονη αντίθεση του αποφασίζει την ένταση Η αναποφασιστικότητά του υποδηλώνει αυγή ή απόβραδο Η απομάκρυνση επιτάσσει σφαγή οργασμό ή...

Το καφενείο που πίνω τον καφέ μου είναι άδειο μόνο εγώ υπάρχω έτσι το καφενείο είναι τελείως άδειο γιατί ούτε εγώ υπάρχω.    

Θά ‘ρθει μια μέρα που δε θα ‘χουμε πια τί να πούμε Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο...

Είμαι κι εγώ μια μικρή λεπτομέρεια μέσα στην τραγική ιστορία του σύμπαντος. Τα κύτταρά μου διεχώρισα σε άπειρα πολλοστημόρια για να τ’ αγαπήσω όλα όσα κινούνται στη γη, όσα στων θαλασσών τα...

Φθινόπωρο ήσυχο, αφηρημένο – τα φύλλα θα ’λεγες πέφτουν από μιαν άλλη ζωή και μόνο τα χρυσάνθεμα επιμένουν, σαν τις πλάνες μας. Είμαι μόνος,...