Ετικέτα: Ποίηση

(αποσπάσματα) Πρέπει να σου μιλήσω… Δίχως σκιάδι στα μάτια, δίχως μάτια που ν’ απαντούν στον πρωινό σου χαιρετισμό, μέναμε όρθιοι όταν ο ήλιος πυρπολούσε βράχια, βλέφαρα, καρδιές, όταν μες στη...

Χαμένα πᾶνε ἐντελῶς τὰ λόγια τῶν δακρύων. Ὅταν μιλάει ἡ ἀταξία ἡ τάξη σωπαίνει -ἔχει μεγάλη πεῖρα ὁ χαμός. Τώρα πρέπει νὰ σταθοῦμε στὸ πλευρὸ τοῦ ἀνώφελου. Σιγὰ σιγὰ...

Έβαλε τον καφέ Στο φλιτζάνι Έβαλε το γάλα Στο φλιτζάνι με τον καφέ Έβαλε τη ζάχαρη Στον καφέ με το γάλα Με το κουταλάκι Γύρισε Ήπιε τον καφέ με το γάλα Και ξανάφησε...

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών. Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν. Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας. Να φεύγεις ! Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς. Να μην παίρνεις τίποτα...

Ἐγκαταλείπω τὴν ποίηση δὲ θὰ πεῖ προδοσία, δὲ θὰ πεῖ ἀνοίγω ἕνα παράθυρο γιὰ τὴ συναλλαγή. Τέλειωσαν πιὰ τὰ πρελούδια, ἦρθε ἡ ὥρα τοῦ κατακλυσμοῦ. Ὅσοι δὲν...

Χωρίζω, αφού είναι ένα ψέμα πια στη ζωή μου η ύπαρξη του μέλλοντος. Από το μέλλον χωρίζω. Ξέρω τα πάντα κάτω απ’ την τεράστια σκιά του θα...

Δε σ’ αγαπώ σαν να ‘σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι, σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν: σ’ αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα, μυστικά, μέσ’ από την...

Άλλοι μπερδεύουν Τις σφήκες με τις σφίγγες Και τη σιγή με τη σιωπή Και κάποιοι με μεγάλο κουτάλι ανακατεύουν Την αναταραχή στο πανδαιμόνιο Ταυτίζοντας το απόλυτο χάος Με το δικαίωμα...

Πώς σας αγάπησα βαθιά, βαθύτατα στο εγώ μου, Μπλάβα βουνά και θάλασσα μαβιά της Αττικής, Γραμμένες κορυφογραμμές στο χάδι της αυγής, Ακρόγιαλα που εζήσατε και ζείτε τ’...

Δεν με πειράζει αν απλώνη έξω ο χειμώνας καταχνιά, σύννεφα, και κρυάδα. Μέσα μου κάμνει άνοιξι, χαρά αληθινή. Το γέλοιο είναι ακτίνα, μαλαματένια όλη, σαν την αγάπη άλλο...