Ετικέτα: Ποίηση

Του είπα πως έπρεπε να κρυφτώ. Εκείνος απάντησε πως έτσι είναι, Πως πρέπει να κρύβουμε τα μάτια. Και του είπα πως έπρεπε να κοιμηθώ. Εκείνος απάντησε πως έτσι...

Εσύ – το αίμα μου… Εσύ το ξέρεις.     *Γιάννης Ρίτσος

(Somewhere I have never travelled)   κάπου που δεν ταξίδεψα ποτέ, πρόθυμα πέρα από κάθε εμπειρία, τα μάτια σου έχουν τη σιωπή τους: στην πιο λεπτή σου χειρονομία...

Πώς να γίνει αγάπη, αγαπημένη, δεν ξέρω οι άλλοι πώς αγαπάν, δεν ξέρω πώς αγαπήθηκαν άλλοτε, εγώ σε κοιτάζω και σε ερωτεύομαι, κι έτσι ζω, φυσικότατα ερωτευμένος. M’ αρέσεις...

Δεν θα μετανιώσεις, είπε, πάρε με μαζί σου Όπου κι αν πας, όσα χρόνια κι αν Λείψουμε, δεν με νοιάζει, μου φτάνει ότι Θα ‘μαστε στη θάλασσα...

Δημιουργώ ποταμάκια με τα κλάματά μου και γεμίζω ρωγμές πάνω απ' το μέρος της καρδιάς. Σου προσθέτω κομματάκια, να καλύψω τα κενά σου, κι όλο τραβιέμαι κάτω,...

γιατί τώρα ξέρεις: περισσότερο απ’ όλες τις αισθήσεις, η αφή λυτρώνει, η πιο άσημη.       *Νίκος Καρούζος

Δώσ’ μου το χέρι σου Κάνε χώρο για μένα Για να σε οδηγήσω Και να σ’ ακολουθήσω Πέρα απ’ αυτή τη λύσσα Της ποίησης. Άσε τους άλλους να ’χουν Την ιδιαιτερότητα Των...

Έλα εδώ – δεν θα μας βρούν.     *Μανόλης Αναγνωστάκης

Κείνα που θέλεις να φωνάξεις μην τα Πεις. Εκείνο που αποσιωπάς (το μόνο) Σωστά μιλάει.         *Γιάννης Ρίτσος