Ετικέτα: Ποίηση

Και σ’ αγαπώ όταν το πρόσωπό σου με ξυπνά στις επτά και τριάντα κι αρχίζει η νέα μέρα με την τρυφερότητα κάποιων χειλιών δίχως κόκκινο κραγιόν. Να σε...

Το σ’ αγαπώ δεν είναι φράση: δε μεταβιβάζει ένα νόημα, αλλά αγκιστρώνεται σε μια οριακή κατάσταση: «αυτήν όπου το υποκείμενο αιωρείται σε μια σχέση αντικατοπτρισμού με τον...

Όλα κάποτε τελειώνουν και ξαναρχίζουν, και αυτοί που ξαναρχίζουν θα είναι όμορφοι.     *Διονύσης Καψάλης

Σκέφτομαι ότι υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι που σε κοιτάζουν και δεν τους κόβεται η ανάσα   Και δεν καταλαβαίνω.     *Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Ξέρω τα μάτια σου, ξέρω τα χείλη σου, ξέρω τα μαλλιά σου, ξέρω το σημαδάκι που άφησε φεύγοντας ο κεραυνός – θέλω να πω, ίπταμαι πάλι επί πτερύγων ανέμων, βαδίζω...

Ακούω τη φωνή σου μέσα από την νεκρή ύλη. Οι λέξεις αυτές είναι δικές σου. Ντυμένες με αγάπη, από σένα προς εμένα. Προσεύχομαι και το σώμα μου...

(Μέρος Πρώτο)   Γεννιέται μία Τετάρτη, ενός γκρίζου Γενάρη σαν να έχει πέσει το σούρουπο. Χειμώνας του '95 και η άνθρωποι κρυώνουν. Η άνθρωποι κρυώνουν γιατί έτσι το 'χει είτε η...

Η ώρα του ειδώλου   Γη, μάνα, γύρισε και στη στροφή σου κάνε τη μέρα να γείρει κάνε τον ήλιο να γονατίσει και σκέπασε με θάλασσα όσα...

Όσοι χρόνια κολυμπάτε αμέριμνοι μέσα στα μάτια μου, κάποτε θα βάλω τα κλάματα και θα σας πνίξω.     *Γιάννης Βαερβέρης

Μπορώ σε σένα να επιστρέφω με τα μάτια κλειστά. Κι ας είμαι τώρα άλλη. Που τα μαλλιά μου γίναν μαύρα κι η αύρα σου έχει φύγει από...