Ετικέτα: Ποίηση

Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ, Όλη τη νύχτα Ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, Αξημέρωτος ήχος.   (Το λίγο του κόσμου)

Κάποτε ὅλα τελειώνουν: θολά ποτάμια καί νύχτες. Ἀρκεῖ νά μπορέσεις νά σώσεις στό τέλος τήν ψυχή σου, καθώς ἡ μητέρα τό βρέφος της διαβαίνοντας μιά πυρκαγιά ἤ μιά θάλασσα.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για την πραγματικότητα αυτή που δεν έζησε ποτέ κανείς αφού ο καθένας στη δική του βρέθηκε φυλακισμένος αιώνες τεντώνοντας τα χέρια προς τα έξω. Την...

Τη νύχτα ονειρεύομαι πως εσύ και εγώ είμαστε δυο φυτά που ψήλωσαν μαζί, με ρίζες μπλεγμένες, και πως εσύ γνωρίζεις το χώμα και τη βροχή, όπως το στόμα μου, γιατί...

Ὄχι μόνο τ’ ἀθῶα παράπονα, ποὺ ἀναποδογυρίζουνε μὲ μιὰ κλοτσιὰ στὸ στῆθος, ὄχι μόνο οἱ φωνές, ποὺ τὶς ξαπλώνουν στὶς πλατεῖες, ὄχι μόνο οἱ ἀνύποπτοι ἐνθουσιασμοί. Πιὸ δυνατὴ...

Γιατί στην άβυσσο μέσα υπάρχω όπως υπάρχει στο ποίημα μου πάντα κρυμμένος, όχι μια λέξη, παρά ένας λυγμός.  

Όσες μέρες έχει ο χρόνος τόσες κι εγώ σε καρτερώ.  

Να σε ζητώ μ’ όλες τις ίνες μου όλες τις στιγμές, Να κολυμπάω αντίστροφα στο ρέμα της απόστασης Για να Σε ‘γγίξω.        

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω... ήξερα πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες του ηλίου το φως...   τώρα, κοιτάζοντας τον κόσμο, μες΄από σένα –πλησιάζουν τα πράγματα, γίνοντια...

Το χρώμα της αυγής το αισθάνομαι στα δάχτυλά σου...