Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Θέλω να ξέρει πάντως Πως όλες τις νύχτες Που κοιμήθηκα στο πλάι της Ακόμα και οι ανώφελοι καβγάδες Ήταν ό,τι πιο εξαίσιο     Και οι δύσκολες λέξεις που Πάντα φοβόμουν να...

Και συ τα δέχεσαι με απελπισία αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις. Άλλα ζητεί η ψυχή σου και γι’ άλλα κλαίει.     *Η σατραπεία, Κωνσταντίνος Καβάφης

Το ανέβαλες. Κακοκαιρία μεγάλη, πέσανε χιόνια κλείσανε οι δρόμοι, πάγοι, μεγάλη ολισθηρότης. Καλά έκανες. Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία προς τι να έρθει;  

Ήταν αλλεργική στη γύρη, όπως μου είπε. Φταρνίστηκε απανωτά επτά φορές λουλούδια. Σταγονίδια με έραναν παρά την προσπάθεια να τα συγκρατήσει με την παλάμη της. Ποιος τώρα να πιστέψει ότι με αυτό τον τρόπο κόλλησα έρωτα.    

Συναντιόμαστε σαν τα παγόβουνα, όχι επειδή έχουμε πια παγώσει, αλλά γιατί από τα όσα δείχνουμε κρύβουμε ακόμα περισσότερα κάτω από την επιφάνεια του νερού.    

Τι βρήκα στην κοιλάδα της παλάμης σου; Τι βρήκα στην κοιλάδα της κοιλιάς σου; Τι βρήκα στην κοιλάδα των μοιρών σου;   Βρήκα το τριανταφυλλένιο σώμα λυπημένο Σε ένα ατακτοποίητο...

Βαθύτερο απ᾿ την αγάπη και την ταραχή που φέρνει μεσ᾿ στο στήθος η επιθυμία ζει στο θαλάσσιο βράχο έν᾿ άνθος ολομόναχο. Ποια φωνή το κυρίεψε και μοιάζει...

Μ’ ακούς; Οι δρόμοι όλοι της γης, βγαίνουνε στην καρδιά μου.     Μην ξεχαστείς. Τ’ ακούς; Να ‘ρθείς.  

Εψές το βράδυ κατά τη μαύρη νύχτα ήρθες κοντά μου μα είχες άσπρα μαλλιά σα να γεράσαμε μαζί και τώρα σιωπή τυλίγει η αράχνη τον ιστό της.    

Χώμα είμαστε Και στο χώμα θα πάμε   Τον ουρανό Για λόγους που εύκολα αντιλαμβάνεται Κανείς Τον επινοήσαμε.     Χώμα είμαστε, Χρίστος Λάσκαρης