Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

(Απόσπασμα) Ο πάνθηρας απ' την αρχή έχει κερδίσει μέσα σου: Με κλειστά μάτια, ανοιχτά ρουθούνια, στην ενέδρα σου πέφτω. Μ'ερεθίζεις, τα μάτια σου, οι μηροί σου. Τα δόντια σου...

Άννα πουλί στο αλώνι του χωριού Ανάμεσα στα κίτρινα φύλλα Τρεχαντήρι στη θάλασσα Άννα μάτι αλόγου μαστιγωμένου Λεπτή βελόνα μέρας βροχερής Άννα χαμόγελο που λιώνει μέσα στου ήλιου το...

Ηλεκτρικές κουρτίνες σ’άλλη εποχή ηλεκτρικοί πολυέλαιοι δύο πρωινά παράθυρα δύο μάτια φωτισμένα η σκιά τ’ανθρώπου διαβαίνει μέρα να’ναι για νύχτα κι η φωνή: Μην τρέχεις, μη φεύγεις σ’αγαπώ la voix du reve.

Τη σκιά σου σμιλεύω. Της έχω ήδη αφαιρέσει τα χείλη, τα κόκκινα και σκληρά: έκαιγαν. Θα σ' τα 'χα φιλήσει πολύ περισσότερο. Ύστερα σταματάω τα μπράτσα σου, τα σβέλτα, τα...

Ήρθες όταν εγώ δεν σε περίμενα. Σαν κάθε νύχτα Καίοντας την ανάμνηση πικρών θανάτων Ανημποριά των γηρατειών, τρόμος της γέννησης, Σε τρώγλες σκοτεινές, στην αγκύλη της ηδονής Πέρα...

Νά ναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί προς έναν δρόμο φιδωτό που σβει στα χάη, και σένα του καπέλου σου πλατειά και φανταιζί κάποια κορδέλα...

Απ’ το κανάλι οι πάσαρες με τ’ απλωτά πανιά γυρίζουν πρίμα, μας φέρνουν τα ζακυθιανά λουλούδια τ’ ακριβά, το πέρασμά τους γλύκανε κι εσένα, πικρό κύμα! Και πιο...

Η βροχή μας κάρφωσε πάνω στα τζάμια άγρια θηριοτροφεία μπροστά μας ξεκαρδίζονται η άσεμνη πόλη.      

Γράμματα που έγραψε στο βλέμμα τους η αγάπη Όνειρα που κέντησαν στον ύπνο τους οι αράχνες Ο θάνατος σαν ύφασμα σύρθηκε ανάμεσά τους Έσβησαν έτσι τα λαμπρά...

Αναπνέω και κοιτάζω τους δρόμους Τ’ ουρανού και τ’ ανέμου Κοιτάω τα παράθυρα τα βαθουλωμένα πρόσωπα Το φως που τρυπάει τα ερημικά μου χέρια Ακούω τους χτύπους του...