Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Υπάρχει πάντα μια φλόγα μικρή Και στη νύχτα ακόμα την πλέον σκοταδιασμένη. Υπάρχει πάντα Ένα παραθύρι μισάνοικτο, Μια καρδιά που δυνατά να κτυπήσει προσμένει, Και μια καινούργια αυγή Να χαράζει...

Κλείνω τα μάτια και συγκεντρώνω όλες τις αναπνοές στα χείλη μου. Όταν τα ανοίγω, ένα αστέρι πέφτει. Το πιάνω και το καρφιτσώνω δίπλα απ’...

σίγουρα, ο κλοιός στενεύει   πετάω φωτοβολίδες καμιά ανταπόκριση.   δεν μου προξενεί έκπληξη   μόνο το ότι συνεχίζω   ειδικά ενώ ξέρω ότι το τέλος είναι εκεί   κι εδώ  

Δεν είναι αγάπη αυτό που ζούμε, εγώ το λέω φονικό, μην πάει ο νους σου στο κακό με το μπαμπάκι θα σφαχτούμε. Με λίγα λόγια, ένα νεύμα, με ένα...

Mιλούσε μιαν άλλη γλώσσα, την ιδιάζουσα διάλεκτο μιας λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, της οποίας και ήτανε, άλλωστε, ο μόνος νοσταλγός.     *Ο εραστής, Νίκος Εγγονόπουλος *Aπό τα Ποιήματα, B΄,...

Εύκολα περιγράφομαι και λύνομαι με μονοκοντυλιές. Δεν είναι βαρετό αυτό τις χειμωνιάτικες βραδιές. Τραβήξτε πρώτα μια στερεά, μπηγμένη κατακόρυφα. Αυτή θα 'ναι η πίστη μου. Μιαν άλλη αμέσως από απέναντι βυθίστε την...

Μα τι είναι ο έρωτας; Σε εκλιπαρώ αγαπημένη μου καρδιά, πες μου. Είναι μια επιστροφή στο κέντρο μας, στο γνώριμο πυρήνα της αθωότητας που είναι ακόμα...

Φεύγουν οι μέρες απ' τους μήνες τους κι οι μήνες απ’ τα έτη, το εδώ, γίνεται αλλού κι ό, τι ήταν χρόνος, πια, δεν είναι κι ό, τι...

(1931 - 11 Ιουνίου 2008)   Δε μπόρεσα να σε δημιουργήσω έμεινες μέσα μου μία μοναχική κραυγή, μια πρώτη πρόταση.  

Τώρα έχουμε, Παναγιοτάτους, Παναγία μου. Τώρα έχουμε υπερθετικούς βαθμούς. Κι εσένα σ' αφήσαμε στο θετικό βαθμό!