ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ του δρόμου. Όλα οπισθοχωρούν προς τα μέσα. Παραχωρούν βάθος. Κόβεται ο ορίζοντας, γυαλί. Πέφτει μέσα στην νύχτα και χάνεται. Εκεί θα βρεθούμε. Στο μόνο μη λεηλατημένο παγκάκι. Περιμένει σαν παλλακίδα. Θα μου κάνεις λίγο χώρο να καθίσω;

Συχνά ταξιδεύω όρθιος. Κουράστηκα. Βλέπεις, αυτά τα ποτάμια δεν σταματάνε ποτέ. Τρέχουν στο μέτωπό μου και το γεμίζουν. Από μέσα τους περνάει ο κόσμος, υγρός.

Δεν είναι εύκολο να βρεις κόσμο σήμερα. Υπάρχουν κάτι πελώριοι άνθρωποι που καταλαμβάνουν πολλές θέσεις ο καθένας. Στοιβάζονται στις δημοσιές μέσα σε κάτι καμιόνια και δεν τους νοιάζει. Είναι ο νέος τύπος.

Δεν ξέρω που ανήκουν, έχουν πάντως κίτρινα χαμόγελα. Κίτρινους τρόπους, περιβραχιόνια. Θέλουν όλοι να κατευθυνθούν προς τη θάλασσα. Κανείς τους δε θα φτάσει. Απαγορεύεται.

Να βάλουμε μια σημαία εδώ, να ξέρουν ότι είναι δικό μας. Να το σημαδέψουμε. Πόλεμος είναι, δεν ξέρεις τι γίνεται. Κάθε πρωί θα κάνουμε έπαρση. Έμαθα στην τρομπέτα ένα κομμάτι του Μiles Davis – θα συνοδεύει τους βομβαρδισμούς. Να δεις, θα σ’ αρέσει. Πρώτα όμως να τη σιδερώσουμε. Είναι τσαλακωμένη από αξιοπρέπεια.

Σ’ ένα παγκάκι, η ζωή. Ένα απόσπασμα ζωής, στο απόσπασμα. Άκου, περνάνε. Σσσς. «Κάνε την πόλη να μπουσουλάει πάνω στη σκόνη της. Οξείδωσε τα τερατόμορφα πτηνά. Γέμισε τους κοιτώνες με αναμμένη μπαρούτη ρουμπινιών».*

Θα γίνουμε δολοφόνοι, ε; Φλέγεται η πόλη όμορφα. Κι αυτοί οι τύποι με τα καμιόνια, δνε έχουν άλλα χαρτιά. Τελειώνουν. Θα καταδικαστούν να γεράσουν. Η εφηβεία είναι η ηλικία των κακοποιών. Εμείς είμαστε ακόμα. Έφηβοι. Κακοποιοί. Έχουμε μια ελαφριά απόκλιση απ’ το σύμπαν.

Θα δούμε τη θάλασσα. Από αυτό το παγκάκι. Το μόνο μη λεηλατημένο παγκάκι. Περιμένει σαν παλλακίδα. Μέσα στη φαντασμαγορία των πυροτεχνημάτων.

Κάτω απ’ το πλακόστρωτο είναι η παραλία.

 

________________________________________________________________________

*Arthur Rimbaud, Μια εποχή στην κόλαση, μετάφρ. Νίκος Σπάνιος

ΠΙΟ ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ | ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΞΥ
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο«Περιμένοντας τον Γκοντό»του Samuel Beckett από την Θεατρική Ομάδα Κωφών “Τρελά Χρώματα”
Επόμενο άρθροΙσότητα και στον Κινηματογράφο – 3ο Φεστιβάλ WIFT GR 50/50
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.