Θεωρούμε συχνά ότι η θλίψη προέρχεται από κραυγαλέες απώλειες. Συνήθως όμως προκύπτει από τη σιωπή που απλώνεται όταν η ζωή μας αποκλίνει από εκείνο που, βαθιά μέσα μας, ξέρουμε πως θα μπορούσαμε να ήμασταν. Καθημερινά, συσσωρεύουμε μικρές αποτυχίες, στιγμές που δεν ανταποκριθήκαμε στα όνειρά μας. Αν αγνοηθούν, αυτές οι εμπειρίες συσσωρεύονται σαν αόρατη τέφρα, που μας σκεπάζει. Και αυτή η καταχνιά της θλίψης δεν αντιμετωπίζεται με «δεν πειράζει».
Δεν απαιτεί αδιαφορία, αλλά επανασύνδεση. Υποχωρεί μόνο όταν στρέφουμε το ενδιαφέρον μας προς ό, τι εγκαταλείψαμε. Η θεραπεία δεν είναι η άρνηση του πόνου, αλλά η αναζήτηση για το νόημά του, γιατί το ενδιαφέρον είναι η πιο ριζική μορφή αγάπης. Όταν αρχίσουμε να ενδιαφερόμαστε ξανά —για τον εαυτό μας και για το ανεκπλήρωτο— τότε η θλίψη παύει να είναι απειλή και μεταμορφώνεται σε δάσκαλο.
*Το ενδιαφέρον: η πιο ριζική μορφή αγάπης, Γιώργος Θανάσης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
