Το παιδί νιώθει ταπεινωμένο στα ίδια του τα μάτια από την αποτυχία του και ζητάει να τον παρηγορήσουν, φωνάζει ή πάει και παραπονιέται στην μητέρα γκρινιάζοντας σα μωρό παιδί. Τις περισσότερες όμως φορές, το παιδί που έρχεται να ζητήσει βοήθεια από τους ενηλίκους διότι φάνηκε αδέξιο ενώ ήθελε να δείξει ότι είναι μεγάλο, δεν το ακούνε καν ή του πετάνε με θυμό: ‘’Πάψε, άσε μας ήσυχους!’’ ή πάλι ο ενήλικος το αποβλακώνει με το άγχος του με το να παίρνει αγκαλιά αντί να το ξαναβάλει μπροστά στο εμπόδιο και να του δείξει με τα δικά του χέρια, με τα δικά του πόδια πως να το κάνει, εξηγώντας του συγχρόνως με λέξεις με τι τρόπο θα μπορούσε να πετύχει το εγχείρημα του.
Ας προσθέσουμε ότι οι ενήλικοι κάνουν στη θέση του αυτό που δεν κατάφερε να πετύχει, είναι εξίσου σοβαρό όπως αν δεν έκαναν απολύτως τίποτα.
Και αυτό μεγαλώνει την εξάρτηση τη στιγμή που το παιδί προσπαθούσε να ανεξαρτητοποιηθεί από τη μητέρα του.
*Η ασυνείδητη εικόνα του σώματος, Φρανσουάζ Ντολτό
(σελ. 137)
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
