Μπορεί να ήσουν ότι πιο όμορφο αγάπησα, μα θα κρύψω τα λόγια μου πίσω από τα χείλη
και δεν θα το μάθεις.
Κι αν οι λέξεις, χωρίς να το θέλω, ξεφύγουν,
θα τις ψιθυρίσω τόσο σιγά που
δε θα τις ακούσεις.
Θα ξέρεις πως για μένα
ήσουν μια απλή γνωριμία
κι ας ήσουν για μένα η ζωή μου.
Κάποτε θα ήθελα να μιλήσω
γι’ αυτή τη σκιά που μας ακολουθεί
μες την ομίχλη,
αλλά μου είναι απαγορευμένο
να πω το τέλος μιας ιστορίας
που δεν άρχισε ποτέ…
*Δεν θα το μάθεις, Τάσος Λειβαδίτης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
