Σκεφτόμουν πως όταν καταλήγουμε, καμιά φορά, να μην πιστεύουμε σε τίποτα, έρχεται αυτό το “τίποτα” μας βρίσκει και μας καταπίνει. Γιατί το “τίποτα” πάντα λατρεύει το άδειο.
Κρατώ συχνά αυτή τη σκέψη σαν μια ήσυχη υπενθύμιση. Σαν μια πρόσκληση να κρατώ κάτι ζωντανό. Μια μικρή πίστη, όχι απαραίτητα θρησκευτική ή ιδεολογική, αλλά πίστη στη ζωή, στους ανθρώπους ή στη δυνατότητα να αλλάξουν πράγματα.
Γιατί, μπορεί το «τίποτα» να λατρεύει το άδειο, αλλά πολύ περισσότερο η ζωή λατρεύει το γεμάτο.
Και καμιά φορά αρκεί κάτι πολύ μικρό για να γεμίσει ξανά ο χώρος: μια σχέση, μια δημιουργία, μια αγκαλιά ή μια απαλή σκέψη που σε συγκινεί.
*Το Μικρό Τίποτα, Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
