Ο έρωτας δεν είναι ποτέ τόσο αμαρτωλός όσο φοβήθηκαν οι άνθρωποι. Ίσως γιατί στον πυρήνα του δεν είναι απλώς επιθυμία. Είναι εκείνη η μυστική δύναμη που, όπως έγραφε ο Μάξιμος Ομολογητής, «συνέχει» τον κόσμο. Μια δύναμη ενωτική. Μια δύναμη που συγκρατεί. Σαν δύο υπάρξεις που παύουν για λίγο να πέφτουν μόνες μέσα στο χάος της μοναξιάς τους.
Γι’ αυτό και όταν αγαπάς το σώμα του Άλλου, της Άλλης, δεν αισθάνεσαι πως βυθίζεσαι στην αμαρτία αλλά πως επιστρέφεις σε κάτι αρχαίο και ιερό. Σαν να θυμάται η ψυχή έναν τρόπο ύπαρξης πριν ακόμη χωριστεί από τον κόσμο, πριν μάθει να φοβάται την τρυφερότητα.
Γιατί ο αληθινός έρωτας δεν είναι απλώς σωματική πείνα.
Είναι μνήμη παρουσίας.
Κι ίσως γι’ αυτό συνηθίζω να λέω: «Αγαπώ σημαίνει θυμάμαι.»
Θυμάμαι τον τρόπο που γελάς.
Τον τρόπο που σωπαίνεις.
Τη μυρωδιά του λαιμού σου λίγο πριν κοιμηθείς.
Το βλέμμα σου όταν φοβάσαι.
Τον τρόπο που το σώμα σου κουβαλά όλες τις μικρές και μεγάλες ιστορίες της ζωής σου.
Ο άνθρωπος που αγαπά δεν θυμάται μόνο με το μυαλό. Θυμάται με το σώμα. Με την ψυχή. Με την επιθυμία.
Και αυτή η μνήμη δεν είναι απλή ανάκληση εικόνων.
Είναι παρουσία.
Ο άλλος συνεχίζει να κατοικεί μέσα σου ακόμη κι όταν λείπει.
Σαν ένα μικρό καντήλι που καίει χαμηλά μέσα στη νύχτα.
Κι έτσι όταν ξαπλώνω δίπλα σου, δεν νιώθω ότι σε «κατακτώ».
Νιώθω πως ακουμπώ σ’ ένα μυστήριο που με υπερβαίνει.
Σαν να γίνεται το σώμα σου εκείνος ο τόπος όπου για λίγο συμφιλιώνονται η άγρια επιθυμία και η τρυφερότητα, η σάρκα και η ψυχή, ο πόνος και η παρηγοριά, η γη και ο ουρανός.
Ίσως τελικά γι’ αυτό ο έρωτας φόβισε τόσο πολύ τους ανθρώπους. Γιατί όποιος αγαπά αληθινά παύει να είναι απολύτως κλειστός μέσα στον εαυτό του. Ραγίζει. Ανοίγει. Παραδίδεται.
Και τότε καταλαβαίνει πως ο έρωτας δεν είναι μόνο ανάγκη να πάρεις. Είναι βαθιά ανάγκη να ενωθείς. Είναι αντίσταση έναντια στη λήθη.
*Αγαπώ σημαίνει Θυμάμαι, Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
