Ξέρεις ε;
Αυτό που πέρασες -αυτό που ένιωσες ότι θα σε διαλύσει- δεν σε διέλυσε.
Και αυτό σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Σημαίνει ότι είσαι ο άνθρωπος που πέρασε μέσα απ’ αυτό. Που έμεινε. Που σηκώθηκε τα πρωινά που δεν υπήρχε κανένας ιδιαίτερος λόγος να σηκωθεί.
Που κράτησε κάτι ζωντανό μέσα του, ενώ όλα έδειχναν ότι θα κατέρρεε.
Κι’ αυτό δεν είναι ασήμαντο. Είναι το πιο σημαντικό!
Κι όμως, πολλοί άνθρωποι φτάνουν από την άλλη πλευρά τέτοιων περιόδων και κάνουν κάτι παράξενο: αρχίζουν να το μικραίνουν. Να το αποδίδουν στην τύχη. Σε συγκυρίες. Σε εξωτερικούς παράγοντες. Σαν να είναι πιο εύκολο να πεις «στάθηκα τυχερός», παρά να δεις την αλήθεια: ότι έκανες κάτι εξαιρετικά δύσκολο.
Και το ξέρω πως το έκανες, σε μεγάλο βαθμό, μόνος σου.
Χωρίς θεατές. Χωρίς αναγνώριση. Χωρίς κάποιον να μετρά τις μικρές νίκες της κάθε μέρας.
Μόνο το σώμα σου ξέρει. Ξέρει τι χρειάστηκε για να μείνεις.
Ξέρει πόσο λεπτή ήταν κάποιες φορές η ισορροπία. Ξέρει πόσο κόστισε.
Και μέσα σε απ’ όλο αυτό, κάτι χτίστηκε. Η απώλεια έγινε διάκριση. Η προδοσία έγινε όριο. Η περίοδος που σε έσπασε, έγινε το έδαφος πάνω στο οποίο άρχισε να διαμορφώνεται μια άλλη εκδοχή σου.
Ίσως πιο ήσυχη. Ίσως πιο καθαρή. Ίσως πιο αληθινή.
Γιατί, τελικά, τίποτα από αυτό δεν πήγε χαμένο. Ούτε μια μέρα. Ούτε μια στιγμή που άντεξες ενώ δεν ήξερες πώς.
Και ίσως η πιο τρυφερή στάση απέναντι σε όλα αυτά
δεν είναι να τα ξεχάσεις. Είναι να τα αναγνωρίσεις. Όχι με υπερηφάνεια και έπαρση που φωνάζει, αλλά με μια ήσυχη βεβαιότητα: ότι ήσουν εκεί και τα κατάφερες.
Και αυτό μετράει. Να το θυμάσαι…
*Εκείνο που δεν σε διέλυσε, Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
