Αλεξία Κατσαβού
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια...
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος μιλά για τoν Γιάννη Χρήστου σε μια de profundis συζήτηση με...
Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος
μιλά για την ‘Εταιρεία Γιάννη Χρήστου’
μια de profundis συζήτηση με τον Π. Θεοδοσίου
Με τον Αλέξανδρο Αδαμόπουλο γνωριζόμαστε πολλά χρόνια· πάνω από είκοσι....
Το δάσος, Ντίνος Χριστιανόπουλος
Δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας
βλασταίνουν φύλλα και κλαδιά
κι έρχονται τα πουλιά του έρωτα και κελαϊδούνε
δεν ξεριζώνονται οι νύχτες από μέσα μας
οι σπόροι...
“Σαφές το Ασαφές”: Εικαστική Έκθεση τεσσάρων καλλιτεχνών
ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη
t. +30 2310 240416, e-mail: lolanikolaouartgallery@gmail.com
lolanikolaougallery.blogspot.gr
Δελτίο τύπου
Σαφές το Ασαφές
Λιζέτα Βασιλειάδη_Μαρία Καραχρήστου_Θωμάς Μακινατζής_ Μανόλης Ρωμαντζής
10.01.2019 – 02.02.2019
Εγκαίνια Πέμπτη...
Αν με ξεχάσεις, Pablo Neruda
Aν με ξεχάσεις…
Ένα
θέλω να ξέρεις.
Ξέρεις πώς είν’αυτό:
κοιτάζω
το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί
του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου,
αγγίζω
πλάι στη φωτιά
την ατάραχη στάχτη
ή το ρυτιδωμένο σώμα...
Μετρώντας ανάποδα, Γεωργία Τρούλη
Να σκοντάφτεις πάνω σε δυο-τρεις σελίδες συνοδευτικές
Να οπισθοχωρείς αβέβαια
Και τα αγκαθωτά φιλιά να έχουν σφηνώσει πάνω στα χέρια σου
Και μ’ αυτά σφιχτοδεμένο πλεκτό να...
Πρέβεζα, Κώστας Καρυωτάκης
Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά,...
27 Οχτώβρη 1945, Ναζίμ Χικμέτ
Μισό μήλο εμείς,
...
Ποδηλατώντας, Αντώνης Τσόκος
Ανατυπώνω μέρες ξεγνοιασιάς. Με μαεστρία εφηβική
σκιτσαρισμένες.
Ποδηλατώ ανυπότακτα σε
τοπίο που κατακερματίζει τη σκιά μου. Μοιράζω
τον ιδρώτα μου σε τσιμεντένιους δρόμους και
ασφάλτινες μοναχικές λεωφόρους. Ρουφώ τα...
Απέραντη, Pablo Neruda
Βλέπεις αυτά τα χέρια; Έχουν μετρήσει
τη γη, έχουν ξεχωρίσει
τα ορυκτά από τα δημητριακά,
έχουν κάνει ειρήνη και πόλεμο,
έχουν καταρρίψει τις αποστάσεις
όλων των θαλασσών και ποταμών,
κι...
Μονάκριβή μου, Ναζίμ Χικμέτ
Μα να ‘σαι σίγουρη , πολυαγαπημένη μου,
Αν το μαύρο και μαλλιαρό χέρις ενός φουκαρά ατσίγγανου
Περάσει στο λαιμό μου τη θηλειά
Άδικα θα κοιτάνε μες τα...