Όλα τα φώτα στο Παρίσι ανάβουν

Κόκκινα, γαλάζια, κίτρινα

Ισχνές εσοχές, αυτοκίνητα, μαγαζιά

Ουρανοί απειρόχρωμοι, σαπφειρείς

Εντυπωμένοι σε μια νότα άχρονου

Αυθύπαρκτοι σαν πίνακες

Του ίδιου θεού που έπλασε τον Έρωτα

Γόνο της Πενίας και του Πόρου

 

Cacciatore

Όλα τα φώτα στο Παρίσι, ανάβουν

στο Παρίσι του μυαλού μου όλα

υπάρχουν αισθαντικά, εξπρεσιονιστικά

ανεκπλήρωτα

οι ουρανοί ανάβουν μαζί με τη βροχή

οι νύχτες μια στίξη των βιβλίων και των μουσικών

που μόνο αυτές με συντρόφευσαν μέσα στο βίο

μέσα στη νύχτα μου στο Παρίσι

 

Amore

Όλα τα φώτα στο Παρίσι ανάβουν

Στο Παρίσι του μυαλού μου

Ένας Ρωμαίος δεν συναντά ποτέ μιαν Ιουλιέτα

Ένας Πάρης δεν συναντά  ποτέ μιαν Ελένη

Ένας Φαουστ δεν συναντά ποτε μιαν Μαργαρίτα

και κάποτε είναι καλύτερα έτσι

κάποτε είναι στ’ αλήθεια

καλύτερα έτσι

 

Novembre

Όλα τα φώτα στο Παρίσι ανάβουν

Περπατώ μέσα στους δρόμους του Παρισιού

Κι όλα είναι λυρικά, κιαροσκούρα

ανεκπλήρωτα

οι πίνακες στα μουσεία περπατούν

μαζί με τους αποσταμένους έρωτες

τα λουλούδια ανθίζουν σε συνοδεία βροχής

και μια άρια ακούγεται από ένα μπαλκόνι

Ο Μπωντλαίρ με κοιτάει περιμένοντας τον Ρεμπώ

Κι ο Πικάσο σε ένα ένα πάρκο συνομιλεί

Με τη Φρίντα για την μπλε περίοδο

 

Nostalgia

Όλα τα φώτα στο Παρίσι ανάβουν

με την αίσθηση της βροχής

Όλα είναι πολύχρωμα και συνάμα νοσταλγικά

Στο Παρίσι του μυαλού μου

Κάτι ανάμεσα στις πατισερί και τα μικρά καφέ

με κάνει να αναπολώ την αίσθηση από τα ποιήματα

την πρώτη φορά που τα διαβάζεις

την αίσθηση της πρώτης φοράς που νιώθεις τη βροχή

inamorati

την αίσθηση της πρώτης φοράς σε ένα Παρίσι μαζί

με έναν άλλον άνθρωπο – ανεκπλήρωτο

 

Cacciatore

Όλα τα φώτα στο Παρίσι ανάβουν

Στο Παρίσι του μυαλού μου

Όλα έχουν μια νοσταλγία του ανεκπλήρωτου

Όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες με κοιτούν

Κι όλες οι πόρτες και όλα τα ποιήματα

Κι όλα τα γλυπτά και όλοι οι ουρανοί

Του απογεύματος. Ροζ και μενεξεδί

Μα ποτέ εκείνη.

 

Amore

Όλα τα φώτα στο Παρίσι ανάβουν

Στο Παρίσι του μυαλού μου

Βλέπω συνεχώς, δύο ανθρώπους

Σε έναν σταθμό τρένου

Να ανταλλάσσουν όρκους

Αλλά κανείς τους δεν είμαι εγώ

και κάποτε είναι καλύτερα έτσι

κάποτε είναι στ’ αλήθεια

καλύτερα έτσι

λέω στον εαυτό μου

καθώς φεύγω από το Παρίσι

 

But still

I

I’ ll always have Paris


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΑυτός και Αυτή, Jorge Bucay
Επόμενο άρθροTo Τραγούδι της Ημέρας
Ο Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κάρπαθο. Αποφοίτησε από το τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Αγάπησε από παιδί τη Λογοτεχνία, γιατί μέσα από εκείνην ξέφευγε από τον κόσμο που πολλές φορές επιβάλλεται στους ανθρώπους. Έκτοτε ανακάλυψε κι άλλες αγάπες. Όλες είχαν να κάνουν με μικρά - μικρά κομμάτια που κρύβονται μέσα σε ψυχές και περιμένουν να αναδυθούν. Πολλές από τις αγάπες του, τις εφηύρε γιατί ήταν εκείνες που χρειαζόταν, για να μην επιβιώνει μόνο. Τώρα, ξανά μαθαίνει να ψάχνει για χρώματα, και στιγμές και κομμάτια μικρά. Με την γνώση πως δεν θα τα βρει ποτέ όλα. Του αρκεί. Ταξιδεύει.