«Κι έρχεται η στιγμή που δικαιώνεσαι.

Η λύτρωση. Η ανταμοιβή του μόχθου.

Απελευθερώνεσαι από το μεγάλο «θέλω» που κόχλαζε μέσα σου και τώρα ξεχυλίζει ρέοντας προς την πραγματοποίησή του. Σαν αστέρια που κάθε βράδυ παλεύεις να πιάσεις και κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβεις, πέφτουν στα χέρια σου. Μικρά και μεγάλα όνειρα που κρύβουν μέσα τους όλο το νόημα της ζωής σου. Κι όλα τα οφείλεις σε σένα. «Κάματον τ’ ευκάματον» γιατί όσο δυνατά είναι τα «θέλω» είναι και τα «μπορώ».

Σε ένα ταξίδι που άλλοτε υπήρξες ταξιδιώτης κι άλλοτε ναυαγός κι όμως έφτασες στο νησί σου, να ξανά γυρνάς και να θυμάσαι, γιατί εκείνο ήταν η μισή σου ανταμοιβή. Και ταξίδεψε κι άλλο, πουθενά μην ριζώσεις «όταν μια συνήθεια καταντήσει βολική, να την συντρίβεις», έχεις τόσες στεριές να κατακτήσεις…

Να παίρνεις την εμπειρία και να φεύγεις, για όσο μπορείς, για όσο σε βαστούν τα πόδια σου.

Λίγα πράγματα αξίζουν την παραμονή σου, εκείνα που πραγματικά θες».


*Γράφει η Βάσια Πετράκη.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο|Νίκος Καββαδίας
Επόμενο άρθροTo Τραγούδι της Ημέρας
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.