Ότι ήμουνα ένας άνθρωπος

που όλο με σκυμμένο το κεφάλι

με περπατάγανε οι δρόμοι,

αυτό πράχθηκε φανερά σας.

Σας το αφήνω. Απάνω του λοιπόν,

αποκεφαλίστε το,

μοιράστε το σ’ όσες υποτιμήσεις θέλετε

-πως γην και ύδωρ έδωσα σε φόβους

και σήκωσε κεφάλι η ηττοπάθεια-,

ρίξτε το ολόκληρο

σ’ όσες αδιαφορίες σας κι άλλο πεινάνε,

πετάξτε το σε δυο παλιογραμμούλες τύμβο.

 

Όμως πώς σκύβοντας

ατένιζα ουρανό,

αυτό δεν θα τ’ αγγίξετε.

Επράχθηκε κρυφά σας,

το έκρυψα καλά

στην ασφαλή του κεφαλιού μου

τη λιμοκτόνα στάση.

 

Σκύβοντας ουρανό ατένιζα.

Που έφτιαξα από πτώσεις.

Μαζεύοντας σπυρί-σπυρί

ό,τι δεν αφομοίωνε το ύφος.

Έζησα,

τεντωμένο δίχτυ από κάτω,

να συγκρατώ, να περισώζω

λογής-λογής διάττοντες αυτοκτόνους,

τα φωτεινά τους υπολείμματα,

εκεί που όλο και χάνει ύψος,

όλο και πιο πολύ αποχρυσώνεται

της μολυβιάς τους η κραυγή

και λυπηρά απολεπταίνει η αιχμή

της εξαφάνισής τους.

Έζησα,

τεντωμένο δίχτυ από κάτω,

να σώζω λυπηρότητες,

κραυγών αποχρυσώσεις,

αιχμών τα φωτεινά υπολείμματα,

εξαφανίσεων αιχμές.

Έζησα,

συνταιριάζοντας τις πτώσεις

με τις παράταιρες αιτίες τους,

για να μην πάει χαμένο το χαμένο.

 

Αυτό δεν θα τ’ αγγίξετε.

Είναι από εύφλεκτο εγώ,

 

θα με τινάξει όλη στον αέρα.


 

(Από την ποιητική συλλογή «Το τελευταίο σώμα μου»).
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΤὰ χέρια |Γιώργος Σεφέρης
Επόμενο άρθροΠαρά εικοσιπέντε
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.