Ελπίζω μόνο να μη σ’ ερωτευτώ

Γιατί όποτε ερωτεύομαι με πνίγει ο μαύρος πόνος

Ξεχύνεται η μουσική κι εσύ μπροστά στα μάτια μου

 

Γυμνώνεις την καρδιά σου

Τελείωσα την μπύρα μου κι ακούω

να φωνάζεις τ’ όνομά μου

Κι ελπίζω μόνο να μη σ’ ερωτευτώ.

 

Κόσμος παντού, το μαγαζί γεμάτο

Να σου προσφέρω άραγε τη διπλανή μου θέση;

Μα αν κάτσεις με τούτο τον γέρο παλιάτσο

σβησ’ του απ’ το πρόσωπο τη μάσκα αυτή της θλίψης,

Πριν φύγει η νύχτα και περάσει

νομίζω οι δυο μας θα τα έχουμε ταιριάξει

Κι ελπίζω μόνο να μη σ’ ερωτευτώ.

 

Η νύχτα παίζει τα παιχνίδια της μες στο μυαλό ενός άντρα

Κείνα τα δονζουανικά αισθήματα που δεν καταλαβαίνεις

Γυρίζω πάλι να σε δω

που ανάβεις το τσιγάρο σου,

Να ‘χα το θάρρος να σου έκανα τράκα ένα για μένα,

μα δεν σε έχω ξαναδεί

Κι ελπίζω μόνο να μη σ’ ερωτευτώ.


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο“Σώματα λυγρά” του Δημήτρη Λέντζου από τις εκδόσεις Μετρονόμος
Επόμενο άρθροIt’s now or never / Elvis Presley
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.