Η διαδρομή δεν καθορίζεται από τη μνήμη. Αλλάζουν αντιτραγικά και ευθυγραμμισμένα οι χρονικές βαθμίδες. Όλα είναι θέμα του παρόντος, τα άλλα επίπεδα είναι ζήτημα Αορίστου ή κάποιου Συντελεσμένου Μέλλοντα (αδιάφορου στην ουσία και στον τύπο). Ό, τι γίνεται, γίνεται στον Ενεστώτα. Μόνο ετούτος ο χρόνος δίνει μια ώθηση και δημιουργεί ύφος, υποχρεωτικά και αρμονικά. Τα πράγματα μεταμορφώνονται σε λέξεις και εικόνες, υφολογικά ανεξάρτητες από δράσεις και δραστηριότητες, από μικροεμπορικές λογικές και διατιμήσεις. Ίσως οι απωλεσθείσες εγκλίσεις να είχαν τη δυνατότητα να αναπληρώσουν τα υφολογικά κενά.

Η αντιθανατηφόρα πορεία γίνεται προς την άνοδο και το τέλος. Γύρω οι αποχρώσεις γίνονται γράμματα, ταιριάζουν με τις περιγραφές των ονείρων, προερχόμενες απόλυτα από την ύπαρξη. Οι γραμμές πολλαπλασιάζουν τις ευκαιρίες για σωτηρία, για να το πω καλύτερα: την παροντική ισορροπία (η συνέχεια είναι έργο της κακής λογοτεχνίας).

Και να οι ξεριζωμένες πέτρες κατρακυλούν στα πόδια σου. Έχουν στις φλέβες τους βρόχινες στάλες, αντί για αιμάτινες προσευχές. Αυτόματα καταπλήσσουν την πορεία, γεννώντας πλήθος δάκρυα. Τα δάκρυα ενεργοποιούνται από τους απολογισμούς και τις επαναλαμβανόμενες τελετές. Περιπατητικά το βλέμμα αλλάζει, αντανακλαστικά μεταφέρεται στ’ αγκάθια. Όλα όσα υπάρχουν στις πλευρές του δρόμου. Αυτά μεταμορφώνονται σε φυλακές. Αιχμαλωτίζουν τους στοχασμούς, προφυλάσσοντάς τους από την επανάληψη των ηδονών (μέσα και έξω από θυσιαστήρια). Τ’ αγκάθια είναι τα θυσιαστήρια των χρονικών αναβαθμίσεων και των επιρρημάτων.

Το αύριο (ωραίο και κοινότοπο επίρρημα) τελειούται επί της διαδρομής. Προλαβαίνει να σε συμπεριλάβει στο διηνεκές της τύχης και της ελπίδας (περιλάλητο ουσιαστικό η ελπίδα). Στοιχειώνεται όμως από το νεκρό γάλα, που είναι αφημένο δίπλα στις στερεμένες πηγές. Απομένουν οι σκιαγραφήσεις, τα σκαριφήματα και οι ζωγραφιές στα τοιχώματα των λέξεων. Έχουν φωνή, κάπως ξεθυμασμένη από τη λήθη.

Είναι το θέαμα προς τιμήν των θανάτων και των ακυρώσεων. Λίγο πριν τις παύσεις, κάνεις  ένα βήμα προς τα ερειπιώνες (μέσα τους φυτρώνουν ροδιές). Οι οπτικές σου ενέργειες έχουν στόχο (ακατόρθωτο πολλάκις), μα εκείνη τη στιγμή κατορθωτό: να απομαγεύσεις τις ώρες όλων όσοι κρατούν τα χέρια τους τις ευθείες προσταγές του παρελθόντος, τις προσδοκίες του μέλλοντος. Μα εγκαταλείπεις τους παραλληλισμούς και τις μνησικακίες. Χάνονται, χωρίς πληγές. Λίγα βήματα και ύστερα τίποτ’ άλλο. Εσύ κερδίζεις το ύφος σου. Ο ενεστώτας είναι ζωντανός και εσύ.


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΟ νικητής είναι μόνος |Paulo Coelho
Επόμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας
Avatar
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό. Τώρα το ‘’Ολόγραμμα’’ ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο του Πολιτισμού και των Τεχνών, του Βιβλίου και της Ποίησης, των Μουσείων και των Εικαστικών, της Φωτογραφίας και της Μουσικής με συνεπιβάτες του εσάς…