Εσύ Δεν Θα Πεθάνεις, Μιχάλης Γκανάς

— Εσύ δεν θα πεθάνεις.

— Μάζεψε τη φωτιά.

— Πεθαίνουν οι μανάδες; Δεν πεθαίνουν.

— Όχι. Κοίταξε μην καείς.

— Κι η μάνα του Νικόλα γιατί πέθανε;

— Ήταν άρρωστη πόναγε η καημένη.

— Κι εσένα που σε πόναγε το δόντι;

— Άλλο το δόντι. Δεν πέθανε κανένας από δόντι.

Σύρε να παίξεις.

— Δε θέλω. Θέλω να μην πεθάνεις.

— Μπα σε καλό σου. Φέρε μου το σινί.

— Η γιαγιά όμως θα πεθάνει.

— Θα ’σαι μεγάλος τότε μη φοβάσαι.

— Πόσο μεγάλος θα ’μαι;

— Άντρας. Θα ’χεις γυναίκα και παιδιά.

Μπορεί κι αγγόνια.

— Κι εσύ πώς θα ’σαι τότε;

— Σαν τη γιαγιά. Γριούλα.

— Σαν τη γιαγιά; Φαφούτα μ’ ένα μάτι…

Εσύ δεν θα ’σαι έτσι. Κι ούτε θα πεθάνεις.

Θα πεθάνεις;

— Όχι δεν θα πεθάνω. Φέρε τη γάστρα.

— Άμα πεθάνεις θα πεθάνω να το ξέρεις.

— Κούφια η ώρα. Μη λες τέτοιες κουβέντες.

— Άμα πεθάνεις θα πεθάνω. Μ’ ακούς;

 

Σ’ ακούω. Ψεύτη.

Ούτε αυτά που μου ’ταξες παιδί δεν κράτησες.

 


 

*Από τη συλλογή Παραλογή (1993)
*Μιχάλης Γκανάς, Ποιήματα 1978-2012, Μελάνι, Αθήνα 2013, σ. 137
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροI Lost Myself / Meow Meow & Thomas Lauderdale
Επόμενο άρθρο Αυτό με τον πόλεμο και το άλλο με τον πόνο
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.