Είμαστε,

συναρτήσεις φλύαρων απόπατων,

αρμονικών χρωμάτων,

ανάπηρων λοστών

όταν λιώνει το σπίρτο απάνω στο χέρι μας,

και μόνο μέσα μας φωνάζουμε ωχ,

όταν διοργανώνουμε ειδικά πάρτι,

με τα λάθος φιλιά,

στο παιχνίδι της απάτης,

και την ώρα που χύνεται ο καφές,

δίνουμε ο ένας στον άλλον συμβουλές,

που έχουν μέσα τους τη λάθος αγάπη.

Γερμανικός ρομαντισμός,

Ισπανική υποχώρηση,

είναι φράσεις που μας πλήγωσαν,

και ποτέ δε μας χρησίμευσαν.

Μεθαύριο, θα πάμε παρέα στο γιατρό,

μεθαύριο θα ποντάρουμε παρέα στο Προ Πο,

κι αν είναι καλοήθης η αιμορραγία,

κι αν ίσως πιάσουμε κανένα δεκατρία,

θα έχουμε νετάρει στη φιλία το φακό.

Υπερβατικός ερωτισμός,

εσωτερική ματαίωση,

είναι φράσεις που μας βόλεψαν,

μες στο φόβο της απόρριψης.

Μόνο ένα πρωινό, ζωτικής σημασίας,

για λίγο ο κόμπος λύθηκε,

όταν ο ήλιος αναδύθηκε

(απ’ της Αθήνας το Ανατολικό βουνό).


Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΙθάκη, Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Επόμενο άρθροΔΙΑΘΕΣΕΙΣ
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.